Twee benen minder, twee maal meer kloten

Op zaterdag 16 oktober 2004 publiceerde GRIP een advertentie over het doorzettingsvermogen van mensen met een handicap. Die dag vond de Iron Man plaats, de Triatlon in Hawaï.

Mensen met een handicap, kun je nog iets van leren

Handicap wordt vaak gekoppeld aan zorg, medelijden en paternalisme. GRIP wil een andere boodschap geven. We werken zelf constructief mee aan een positieve beeldvorming over mensen met een handicap. Op telkens andere manieren benadrukken we de kwaliteiten en mogelijkheden van mensen met een handicap. We zijn immers meer dan onze beperkingen!

De beeldvormingscampagne “Mensen met een handicap, kun je nog iets van leren” startte in het najaar van 2004. In eerste fase startten we de humorcampagne Haha... handicap op. Hiermee benadrukten we de zin voor humor en zelfrelativering van mensen met een handicap. Humor is bovendien een ijsbreker om elkaar te leren kennen en dingen bespreekbaar te maken.

Twee benen minder, twee maal meer kloten

In een tweede fase belichten we het doorzettingsvermogen van mensen met een handicap. Aangezien de triatleet Marc Herremans daar een mooi voorbeeld van is, grepen we de dag van de Iron Man aan om deze nieuwe fase te lanceren. Daarbij wensten we Marc meteen veel succes in Hawaï.

Dit luik van de campagne laat zien dat mensen met een handicap ook heel wat kracht uitstralen, zich inzetten, engageren en actief bezig zijn. Een handicap is maar een deel van je persoon en een handicap hebben impliceert daarom niet automatisch dat je niks meer kan of bij de pakken blijft zitten. Integendeel, er zijn heel wat mensen met een handicap met een hoge dosis aan doorzettingsvermogen. Opnieuw een eigenschap waar mensen zonder handicap nog iets van kunnen leren.

 

Beeldvorming over mensen met een handicap

Eén op tien mensen heeft een handicap. Dat is beslist niet weinig. Hoe komt het dan dat we op straat, op school of op het werk die verhouding zelden terug vinden?

Komt dat omdat een handicap niet altijd zichtbaar is? Ten dele wel, maar die wanverhouding heeft ook te maken met het feit dat mensen net omwille van hun handicap achteruitgesteld worden, dat ze gezien worden als mensen die zorg nodig hebben en daardoor vaak in aparte voorzieningen leven, wonen en werken. Maar bovenal zijn mensen met een handicap minder aanwezig in het straatbeeld door de ontoegankelijkheid van onze samenleving. Dat maakt dat ze niet volwaardig kunnen deelnemen aan het ‘gewone’ maatschappelijke leven. Weliswaar moet er ook naar de individuele mogelijkheden van de persoon gekeken worden.

Net omdat mensen zonder handicap maar weinig in contact komen met mensen met een handicap, baseren ze zich in dat contact vooral op vooroordelen en stereotiepen. Ook de media gaan die stereotiepen (ongewild) bevestigen. Dit alles maakt dat de samenleving een verkeerd, vaak overdreven positief of negatief beeld krijgt over mensen met een handicap.

Een verkeerde beeldvorming heeft op zijn beurt invloed op hoe men zich tegenover mensen met een handicap gaat gedragen. Gewild of ongewild blijft dat gedrag gelijke kansen voor mensen met een handicap in de weg staan.

Een juist beeld over mensen met een handicap is dus fundamenteel voor gelijkwaardigheid. Pas als er meer gekeken wordt naar de persoon achter de handicap en de mogelijkheden en kwaliteiten van die persoon, komen we tot een samenleving waar diversiteit ervaren wordt als een rijkdom. Pas dan krijgen mensen met een handicap gelijke kansen.