De tweemaandelijkse nieuwsbrief bevat ook telkens een column. De auteur is altijd iemand anders die bij GRIP betrokken is of bij de thema's waar we voor staan. Deze tekstjes zijn vaak anekdotisch, luchtig en zelfs grappig, ook al gaat het altijd over ernstige kwesties.
Alternatieve column van de Luis uit het Gripvirus. Enkel voor insiders in sprookjes!
Ouders van kinderen met een beperking ijveren voor meer opvangplaatsen, kopte onder meer De Morgen op 7 juni jl. en zagen we ook in het Journaal die dagen. 300 mensen betoogden tegen de wachtlijsten en dit bij de start van een tweedaags colloquium van minister Vandeurzen. Een terechte aanklacht en een pijnlijk probleem voor heel de Vlaamse Regering. Want al jaren laat die na om voldoende budgetten vrij te maken voor het lenigen van de ondersteuningsnoden. Nochtans voorziet het VN-Verdrag voor de Rechten van Personen met een Handicap een recht op "ondersteuning" om volwaardig deel uit te maken van samenleving.
Het viel Inge Ranschaert op dat het erg stil bleef rond de panorama-uitzending van donderdag 12 januari 2012. Een reportage over ouders die ervoor kozen om de zwangerschap van een gehandicapt kind af te breken. Individuele reacties kreeg Panorama massaal via hun website, pro en contra. Er reageerde echter geen enkele vereniging voor personen met een handicap en dit terwijl de uitzending toch over het recht op leven met een handicap ging. Zij deelt haar overpeinzingen met u.
Sinds ik in Brussel woon, is het me al vaak overkomen dat voorbijgangers mij ter verantwoording roepen als ik mijn auto, voorzien van gehandicapten parkeerkaart, op een gehandicapten parkeerplaats zet. In de meeste gevallen zijn deze moraalridders ook gehandicapt, of tenminste in het bezit van zo'n parkeerkaart.
Elk jaar opnieuw gaan er weer duizenden kinderen en jongeren op kamp, of sluiten zich aan bij een jeugdbeweging. Er wordt veel gelachen, gespeeld en genoten van het samen zijn. Als ze wat groter worden kiezen de meeste jongeren om zelf activiteiten te geven. Dit is voor de meeste jongeren een normale stap. Niemand heeft er bezwaar tegen en er worden geen vragen gesteld. Ook jongeren met een beperking gaan elk jaar op kamp en doen net hetzelfde als andere jongeren. Sommigen willen ook de stap wagen om als een volwaardige animator mee te werken. Het is bij deze jongeren dat er wel veel vragen wordt gesteld. Kunnen deze jongeren het aan, wat kunnen ze vooral niet en is het wel verantwoord om deze jongeren voor een groep kinderen te laten zorgen?
Op 1 juli trokken we met een getuigenbundel over het VN-Verdrag naar de minister-president Kris Peeters en minister van Gelijke Kansen Pascal Smet. Herman Hillen bracht er een getuigenis over de ontoegankelijkheid van het nieuwe MAS. Hij verwerkte dit tot de volgende column.
De mens is een sociaal dier, daarom wordt er zo vaak afgesproken op café (tegelijkertijd iets banaals en alledaags). Politieke oplossingen ontstaan daar en voor de vetste roddels is een café ideaal. Iedereen doet het, waarom dan personen met een handicap zoveel minder? Omdat we er niet binnen kunnen! Cafébazen zeggen dan: ik ga mijn zaak niet aanpassen, want ze komen toch niet! Een onontwarbaar kluwen?
Brazilië is een paradijs voor personen met een beperking. Je zou bijna blij zijn om er een handicap te hebben, het is er veel minder erg dan in België.
Bart Parmentier is coördinator van Intro. Reeds 10 jaar maakt Intro muziekfestivals en andere evenementen toegankelijk voor personen met een beperking. In deze column geeft Bart zijn bedenkingen weer rond de organisatie van inclusieve en/of exclusieve muziekfestivals.