Toegankelijkheid

Gegevens

Gemaakt op 01 juli 2011

Op 1 juli trokken we met een getuigenbundel over het VN-Verdrag naar de minister-president Kris Peeters en minister van Gelijke Kansen Pascal Smet. Herman Hillen bracht er een getuigenis over de ontoegankelijkheid van het nieuwe MAS. Hij verwerkte dit tot de volgende column.

Ik wil het met u, beste lezer, even hebben over de toegankelijkheid van openbare gebouwen en het openbaar vervoer, in België en Brazilië.

Dat ik een vergelijking kan maken met Brazilië, heeft alles te maken met mijn lieve vriendin Nora, Lucia, Carolina, Juliana de Morais, nakomelinge van Prudente de Morais die de derde president van Brazilië was (aangetreden op 1 mei 1894) en een telg van de familie van Vinicius de Moraes, auteur van het liedje: "The girl from Ipanema."

Ik rij nog maar drie maanden met een elektrische scooter dus heel veel ervaring heb ik nog niet. Maar ik heb al wel veel kilometers achter de kiezen en dat compenseert toch wel. Kwantiteit is hier duidelijk gelijk aan kwaliteit.

Ik kreeg onlangs een website te zien waarin stond te lezen:

"Museum aan de stroom" een eigentijds museum voor en over de stad en de wereld."

En iets verder stond er geschreven: "Het panoramisch dak is uitsluitend toegankelijk via trappen, maar het zijterras op de negende verdieping is toegankelijk voor rolstoelen." Ik wil niet meewarig doen over de 9e verdieping, maar de verdieping geeft slechts een beeld van 180 °. Op het panoramische dak kan je 360 ° rondkijken.

Ik merk ook een tegenspraak: Eigentijds en ontoegankelijk. Hoe rijm je dat ?! Hoe kan een eigentijds gebouw nog ontoegankelijk zijn ? Ik was in de overtuiging dat elk eigentijds gebouw toegankelijk was? Maar misschien ben ik naïef.

Ik werk zelf in het Maagdenhuismuseum, één van de drie OCMW-musea die ons land telt en als ik deelneem aan een rondleiding wil ik graag alle ruimtes bezoeken. Daar betaal voor, en zelfs als het gratis is wil ik alles gezien hebben. Vorig jaar, tijdens de teambuildingdag van mijn dienst, ben ik bij de rondleiding in het Felixpakhuis moeten afhaken bij de laatste verdieping omdat de afdeling niet toegankelijk was. In het groepsgebeuren voelde ik me op dat moment behoorlijk geïsoleerd. Ik heb buiten op de kade van het Eilandje gewacht in de zon, op een bankje, tot mijn collega's klaar waren met het werkbezoek. Nu is het daar niet slecht zitten, maar ik was in functie, en op een bankje in de zon zitten hoort daar niet bij ... Terug naar het M.A.S.

Ondertussen ben ik al twee keer in het MAS geweest: de eerste keer, een 14-tal dagen geleden, met een groep ervaringsdeskundigen om de toegankelijkheid te screenen en de tweede maal incognito, vorige dinsdag, als gewone bezoeker, met een scooter

Je bent geneigd om die ontoegankelijkheid niet erg te vinden omdat het een schitterend gebouw is, maar "de kers op de taart," zoals het VRT journaal het panoramische dak noemde, is niet bestemd voor personen met een lichamelijke beperking. Ben je als rolstoel of scooterman in groep op bezoek in het MAS mag je zomaar, gratis op het privé-dak van het restaurant. De uitbater van het peperdure restaurant heeft dat zo beslist in samenspraak met de stad Antwerpen. Maar ... je gezelschap mag niet mee. Die moet naar het panoramische dak, een verdieping hoger. Daar zit je dan, alleen een verdieping lager terwijl de andere personen van je gezelschap van het volledige panorama kunnen genieten. Lees het volledige verhaal van de persoon met MS op http://www.gelijkerechten.be/getuigenis/43-terrasje-doen-in-het-mas-lang-niet-iedereen-is-er-welkom.

Vergelijk het met een bezoek aan het Museum voor Schone Kunsten, zonder Rubens of Van Dyck te kunnen bekijken

Tenslotte wil ik nog even een vergelijking maken met Brazilië. Ik ben de voorbije twee jaar: vier keer in Brazilië geweest, de laatste keer in een rolstoel.

In Brazilië heb je het wettelijk recht op absolute voorrang in het openbaar vervoer en in winkels en openbare diensten. Neem die absolute voorrang maar letterlijk, overal.

Validen in winkels zetten een stapje opzij, nemen hun goederen van de transportband en laten je voorgaan om als eerste bediend te worden.

In het openbaar stadsvervoer moet iedereen wachten –en doet dat ook zonder morren- tot jij in je rolstoel met de buslift, die in elke bus aanwezig is, binnengehesen bent, vastgezet en vastgegespt zit. Pas daarna mogen, en kunnen, de andere reizigers pas op de bus.

Bij niet naleving kan je een fikse boete krijgen (125 €) die verdubbelt wordt als het nog eens gebeurt.

Dat geldt voor privézaken maar even goed voor openbare diensten.

Ik vind dit wonderbaarlijk in een land als Brazilië waarvan ik vroeger dacht dat het een ontwikkelingsland was.

Herman Hillen

Antwerpen