Openhartig over onbeperkt ouderschap

Gegevens

Gemaakt op 10 juni 2010

Geschreven door Peter Lambreghts

Julie Lambreghts bedacht een rijmpje voor haar papa's Vaderdag. Zo maakte zij haar papa blij en deed ze hem nadenken. Papa Peter deelt zijn beschouwing met GRIP...

Eén van de prettige extra's aan een dagje thuiswerken is dat ik kan lunchen met mijn vrouw en kinderen. Om 12 uur haalt mijn vrouw onze dochtertjes af aan hun schooltje. Korte tijd later komen ze dan uitgelaten en ietwat luidruchtig thuis om meteen aan de reeds gedekte tafel aan te schuiven. Gewoonlijk heb ik nog even de tijd om wat documenten af te sluiten of mijn mailtje te verzenden alvorens de meisjes me tot de orde roepen. "Aan tafel papa", of "komen eten" klinkt het dan.

Vorige keer liep het echter een beetje anders. Met nog iets meer kabaal dan gewoonlijk vielen de meisjes binnen. Elise had in haar kleuterklasje met papier-maché aan de slag geweest voor Vaderdag! Vol enthousiasme liep ze naar me toe en gaf ze me haar kunstwerkje. Een kleine buste uit papierpulp die me aan de beelden op de Paaseilanden deed denken, maar voor Elise was het een portret van haar papa. Terwijl ik mijn jongste dochter uitvoerig bedankte en mijn Vaderdag cadeau in ontvangst nam, zag ik mijn andere dochter Julie vlug haar viltstiften en wat knutselgerief bij elkaar sprokkelen.

Zij is al negen, en had zich in de klas niet met papierpulp maar met rekenen en taal bezig gehouden. Ze wilde echter niet onder doen voor haar kleine zus en fabriceerde snel een attentie voor mijn Vaderdag. Ter plekke bedacht ze een rijmpje over haar papa. Voor haar was vooral de finale rijm, van het vertellen over zeven frikadellen, het hilarische orgelpunt. Ik werd echter door iets anders getroffen. Vaders hebben wellicht sowieso een zwak voor gedichtjes 'recht uit het hart' van hun eigen prinsesjes. Maar de vaststelling dat in de ogen van mijn eigen dochter een rolstoel perfect compatibel is met 'cool' of 'hartendief' te zijn, was op de één of andere manier hartverwarmend.

Ik ben wellicht de laatste persoon om te beweren dat personen met een handicap geen goede of volwaardige ouders kunnen zijn. Ik beleef immers dagelijks hoe ik zelf een volwaardige vaderrol vervul. Ik zie ook in mijn omgeving mensen met allerlei soorten beperkingen, ook mentale beperkingen, die er prima in slagen om hun kinderen met veel succes en liefdevol op te voeden. Toch ben je als ouder, met of zonder een beperking, erg gevoelig en kwetsbaar als het gaat over je kinderen alles (kunnen) meegeven wat nodig is.

Soms denk ik wel eens dingen als: "Mist mijn dochter geen papa die met haar door het gras kan rollen of die haar leert fietsen?". Af en toe heb ik schrik dat ik mijn dochters ooit droevig zal maken omdat zij hun vader niet kunnen komen halen voor een wals op hun trouwfeest of omdat ik ze nooit zal leren auto rijden. Gelukkig valt dat allemaal wel makkelijk te relativeren. Mijn dochters rollen immers vaak genoeg door 't gras en de oudste fietst al als de beste. Dat trouwfeest en dat auto rijden komt heus ook wel goed.

Mijn handicap is uiteindelijk gewoon een gegeven, zeg maar eigenschap, waar ons gezin mee leeft. Voor mijn dochters in hun kinderlijke onschuld is dat zo klaar als een klontje. Ik ben gewoon hun papa, voorlopig nog hun held, en daar zal een rolstoel echt niets aan veranderen. Ze weten dat ze voor een reparatie aan hun fiets niet bij mij maar bij hun opa of oom moeten zijn. Anderzijds vinden ze het reuzeleuk om mijn platformliftje of heftoestellen te 'mogen' bedienen, of wanneer we voorrang krijgen in pretparken. Als ze nog wat ouder worden zullen ze van klasgenoten ongetwijfeld wel eens nare en pijnlijke opmerkingen krijgen over hun gehandicapte papa. In hun puberteit zullen ze me mogelijks zelf nare en pijnlijke verwijten maken. Maar dat pakken we dan wel aan.

Uiteindelijk verdwijnt dat allemaal in het niets bij het geluk van het ouderschap, de verrukkelijke geur van je eigen pasgeborene, de onmetelijke trots bij het eerste stapje of woordje, het verpletterende gevoel dat je eindelijk de zin van het leven hebt ontdekt.

GRIP is heel actief rond beeldvorming en mensen met een beperking. Ik kan uit eerste hand getuigen dat het beeld van een persoon met een handicap als ouder toch nog erg ongewoon is in het Vlaanderen anno 2010. Zoals iedereen ga ik ook wel eens naar een markt of kermis. Mijn dochtertje zit dan vaak op mijn schoot, da's nu eenmaal handiger dan een kinderwagen te duwen als je in een rolstoel zit. Steevast roept dit wel één of andere reactie op van wildvreemde voorbijgangers. Sommigen kijken, zeg maar staren, ons aan met een blik vol angst, ongeloof en afschuw. Je ziet ze denken: "Och arme! Dat kindje heeft een gehandicapte papa, 't zal toch niet waar zijn zeker?". Hen kijk ik vol trots recht in de ogen en zou ze liefst toeschreeuwen dat het wel degelijk mijn dochter is, en dat ze nog blij is met haar papa in een rolstoel ook. Anderen reageren helemaal anders en glimlachen ons breed toe, steken een duim op of geven me wel eens een schouderklopje. Dat is veel positiever uiteraard, maar evengoed een bevestiging dat ouderschap en handicap blijkbaar nog geen evidente combinatie is onze maatschappij. Qua beeldvorming nog heel wat werk voor de boeg dus.

Peter Lambreghts,

Vader, echtgenoot, U2-fan, Bourgondiër en ja... ook nog persoon met handicap.