'Vopperdevop' zei kabouter Plop

Gegevens

Gemaakt op 15 februari 2010

Geschreven door Jos Wouters

Eigenlijk is deze titel veel te onnozel voor zo'n ernstig onderwerp als de VOP. Maar je kan soms beter eens hard grijnzen, dan je er met een flauw glimlachje vanaf maken. Want het was wel spannend de laatste maanden.

Wat volgt is een (eigenzinnig en gekleurd) overzicht.

Ik vroeg zelf de VOP, de Vlaamse ondersteuningspremie, aan bij de VDAB. Met een positief gevolg.

Dat verliep als een sneltrein. Tussen aanvraag, eind juni vorig jaar, en toekenning, via een ommetje bij een consultatiebureau, GA genaamd, gespecialiseerd arbeidsonderzoek, lagen amper twee en een halve maand, met inbegrip van de zomervakantie. Wat een efficiënte overheid, hier dus de VDAB. Ik was heel tevreden, eerst een beetje schrik en spanning ... Ik ervaar zo'n dingen toch altijd als het beklimmen van een hoge berg. Mezelf wat blootgeven, toegeven dat er hier en daar toch een beperking is. Een gevoel van Klein Duimpje tegenover de Grote Overheid. 't Is niet omdat het als een sneltrein liep dat ik het gevoel had de grote baas van de spoorwegen te zijn. Ik had op dat moment helemaal niet de indruk dat ik aan het stuur zat. IK zit namelijk graag mee aan het stuur.

Maar toch met een goed gevolg. Zodat mijn werkgever in ondersteuning kan voorzien als het nodig is. De VOP is solidariteit van iedereen met ons, om te maken dat werken echt goed te doen is.

Na dat persoonlijk verhaal ... een andere story, enkele maanden later. Ook over de VOP, maar wel met een andere inhoud.

Het is het verhaal van enkele maanden lobbywerk. Gelukkig met een positieve afloop. Tot nu toe alleszins. Maar het begon niet goed ...

De Vlaamse minister van werk, Philippe Muyters, had plannen. Deze minister is ook nog minister van begroting en dat betekent dat hij het goede voorbeeld moest geven tegenover zijn collega's. In de begroting van werk was voorzien dat er een besparing nodig was. En het grootste gewicht van die besparing kwam van de VOP. Allez, dat hebben wij zo toch begrepen ... Maar ze moeten het ons maar vergeven als we niet helemaal door hadden wat er gebeurde.

De VOP ? Eén van de vele afkortingen in het grote landschap van handicap. Want daar zijn we heel goed in. Eventjes afkorten ... Maar hier ging het eerder om kortwieken !

Zoals boven als aangegeven... Een premie voor werkgevers die mensen met een arbeidshandicap in dienst nemen, als een vorm van ondersteuning. Deze premie vervangt de CAO26 en de VIP (Vlaamse inschakelingspremie). Als je daar graag meer over leest ga dan eens kijken op de website van VDAB.

Het was in november 2009 dus alle hens aan dek. Bij navraag bleek dat het onduidelijk was waarom er een besparing nodig was. Eén van de redenen die de mensen van het kabinet gaven was "de maatregel (ze bedoelden dus de VOP) kost teveel".

Maar dat vonden wij, mensen van het gebruikersoverleg handicap en arbeid, nu net géén juist argument. Dat het moeilijke tijden zijn voor de minister van begroting, dat willen we gerust aannemen. De tijden van "aan wie ga ik nog eens wat uitdelen ?" zijn (nu alleszins eventjes) voorbij. Maar besparingen zijn altijd politieke keuzes, dus mogen ze ook wel inhoudelijke redenen aangeven en die hebben we in heel de discussie nergens gehoord.

Wij schreven in een reactie aan minister Muyters dat er dus géén redenen waren om een maatregel die goed werkte de vleugels te knippen. Want dat was de bedoeling ... een lineaire besparing van 22 %. Of, een beetje ruw gerekend, een vermindering van een kwart van de toelage.

We waren niet erg te spreken over zo'n maatregel. Je moet weten dat die pas sinds 1 oktober 2008 was ingevoerd en in november 2009, amper één jaar later, was het de bedoeling om die al grof terug te schroeven.

We hebben dan driemaal een reactie gemaakt en verspreid in het netwerk rond handicap en arbeid. In dat netwerk zitten de sociale partners (werkgevers en vakbonden) en ook de gespecialiseerde sector (GTB, GOB en GA) samen met de VDAB. Ook werden de (democratische) politieke partijen aangesproken die in de meerderheid en in de oppositie zaten.

De laatste reactie was een persmededeling ... Prompt kwam er een tegenreactie van het kabinet van minister Muyters. We hadden voorbarig gereageerd ... Er was helemaal géén sprake van zo'n maatregel. En er was overleg bezig enzovoort ...

't Is natuurlijk nooit goed ... Als we te vroeg reageren (voor de beslissing definitief is) dan is het voorbarig, als we te laat reageren (nadat de beslissing is genomen) dan zijn we te laat ...

En dat overleg ? Weinig van gemerkt ...

Wat ik hier wel uit geleerd heb is dat communicatie toch wel van groot belang is ... Maar dan moet er ook goede wil zijn om te communiceren, en dat heb ik over dit thema niet zo ervaren. We hebben tweemaal een mail verzonden naar de contactpersonen op het kabinet en binnen ons netwerk, en tweemaal hebben we gevraagd om een gesprek. Daar is nooit enige reactie op gekomen ...

Ook na de persmededeling en de reactie van het kabinet daarop is er géén uitnodiging tot gesprek gekomen ... 't Is wel moeilijk spreken met iemand die blijkbaar niet wil spreken met ons.

En dat vonden wij nu juist heel belangrijk ... We hoeven het niet altijd met mekaar eens te zijn maar ik heb wel graag dat mensen respect voor mekaar opbrengen. Ook vinden wij dat we vertegenwoordigers zijn van het middenveld als het over zo'n thema gaat. De VOP is van ons (allez, bij wijze van spreken dan toch) en daarover willen wij iets zeggen als ze er iets willen aan veranderen.

Maar tussen het principe - een warme Vlaamse samenleving, met open communicatie, dat staat zo in de regeerverklaring van Peeters II - en de toepassing - het bleef oorverdovend stil aan de andere kant van de lijn - zit er een grote kloof. We zijn nu begin februari en we zijn op onze hoede ... Het is de bedoeling van de minister om de maatregel te optimaliseren, ...

Er is dus nog werk aan de winkel ... Maar voor handicap en arbeid kan dat géén probleem zijn, daar zijn we voor!

"jawel, plopperdeplop" zei kabouter Plop