Column: Als het geen leven wordt...Panorama 12 01 12

Gegevens

Gemaakt op 19 februari 2012

Geschreven door Nancy Lievyns

Het viel Inge Ranschaert op dat het erg stil bleef rond de panorama-uitzending van donderdag 12 januari 2012. Een reportage over ouders die ervoor kozen om de zwangerschap van een gehandicapt kind af te breken. Individuele reacties kreeg Panorama massaal via hun website, pro en contra. Er reageerde echter geen enkele vereniging voor personen met een handicap en dit terwijl de uitzending toch over het recht op leven met een handicap ging. Zij deelt haar overpeinzingen met u.

Ik wil op geen enkele manier de ouders die in de uitzending aan bod kwamen aanvallen, hun verdriet blijft immens bij een hartverscheurende beslissing. Een beslissing waarvan we met z'n allen hopen dat we ze nooit moeten nemen. Een beslissing die ouders sowieso hun hele leven meedragen.

En toch blijft deze uitzending nazinderen, laat ze me niet los.

Ik sta achter het standpunt dat het al of niet afbreken van een zwangerschap als hun kind een ernstige handicap heeft een beslissing is die ouders toekomt. Op voorwaarde dat ouders degelijk en breed geïnformeerd worden. Degelijk betekent hierbij voor mij correct, breed, vanuit verschillende invalshoeken.

In de uitzending toont men nogmaals de almacht van de medische wetenschap. Nergens wordt melding gemaakt dat ouders naast medische informatie ook nog andere informatie krijgen bv. wat betekent het concreet om te leven met een open rug. Krijgen ouders de kans om mensen met een handicap te ontmoeten en te bevragen? Krijgen ouders informatie die niet alleen uitgaat van een defect-denken maar ook vanuit de mogelijkheden van mensen? Eén van de ouders zegt in de reportage: "Als ik een kind met Downsyndroom op de wereld zet dan zal hij/zij altijd ondersteuning nodig hebben, in een instelling geplaatst moeten worden, een onmogelijke zorg vragen..."

Als ouders enkel geïnformeerd worden vanuit een denken uit tekorten en vanuit de bestaande zorgsystemen, dan wordt het natuurlijk moeilijk om een ander perspectief te zien en handicap misschien ook eens te bekijken als meerwaarde, niet enkel als kommer en kwel.

Tijdens de uitzending wordt gegoocheld met de termen ondraaglijk lijden en kwaliteit, maar nergens wordt iets gezegd over wie dit bepaald en hoe dit gebeurt. Tijdens de radiouitzending van Peeters en Pichal maakte Marleen Temmerman gelukkig een aantal belangrijke nuanceringen. "Het kan niet de bedoeling zijn om een lijst van aandoeningen op te stellen waarbij er wel of niet wordt ingegrepen en er zijn wel degelijk grenzen, kleurenblindheid zou bij ons door de ethische commissie niet aanvaard worden". In de reportage zijn deze nuanceringen niet terug te vinden, kinderen met een beperking worden er in beeld gebracht, hun leven wordt als niet kwaliteitsvol omschreven... Zelf komen ze echter niet aan het woord. Er wordt over mensen met een handicap gesproken, niet met hen.

Nee, ik lig er niet wakker van dat ouders ervoor kiezen om een kind niet geboren te laten worden. Ik lig wel wakker van een maatschappij die zich het recht toeëigent om te bepalen dat het hebben van een beperking betekent dat er geen kwaliteit van leven is. Ik lig ook wakker van een overheid die het niet nodig vindt om haar eigen regelgeving op dit vlak te controleren en op te volgen. Late zwangerschapsafbrekingen moeten gemeld worden. In de reportage wordt duidelijk dat dit in de meerderheid van de situaties niet gebeurt.

Inge