n° 2: maart - april 2004

Inhoud:


Voorwoord
Sensibilisatie: GRIP lanceert diversiteitscampagne
Sensibilisatie: De droombox
Dossiers: Persoonsgebonden Budget.
Dossiers: Leert Vlaanderen uit het vallen en opstaan van PGB in Nederland?
Dossiers: Trajectbegeleiding
Dossiers: Eigenhandig Ervaringsdeskundig Plan (EEP) en Persoonlijk Levenslang Actief Netwerk (PLAN)
• Wat is een EEP en een PLAN?
• Interview met Dominiek Porreye
Dossiers: De Antidiscriminatiewet … een jaar verder
Dossiers: GRIP niet vies van politiek
Activiteiten: Open-GRIP-dag
Activiteiten: Overzicht activiteiten, enquêtes, petities van andere organisaties
Column: Kafka regelt voortaan de terugbetaling van hulpmiddelen
Sluit aan bij GRIP
Bekijk ook onze vorige nieuwsbrief

Inleiding :

Voorwoord


De verkiezingen zijn in aantocht en het belooft nog een spannende rit te worden. Zowel de regering als het Vlaams Parlement hebben nog veel werk voor de boeg. Denken we maar aan het ganse Beter Bestuurlijk Beleid-verhaal (BBB), trajectbegeleiding, Persoonsgebonden Budget (PGB) en zorgregistratie.
Dit nummer van onze nieuwsbrief staat daarom grotendeels in het licht van de komende verkiezingen van 13 juni door thema’s te belichten die hier direct of indirect mee te maken hebben. Deze nieuwsbrief is opgebouwd rond de volgende clusters: de diversiteitscampagne van GRIP met als uitloper de droombox; het PGB-verhaal dat onlosmakend verbonden is met de toekomstperspectieven en de opdrachten van de budgethoudersverenigingen en de trajectbeleiding, die beide zeker een belangrijke opdracht hebben bij het tot stand komen van een persoonlijk dossier en een sociaal netwerk van een persoon met een handicap; de voorlopige effecten van de federale antidiscriminatiewetgeving en het politiek manifest waar GRIP de komende 2 maanden de boer mee wil op gaan; een uitnodiging voor de Open-GRIP-Dag en een overzicht van allerlei activiteiten van diverse gebruikersorganisaties; en tenslotte een uitgebreid artikel dat de perikelen weergeeft van een zekere Achiel binnen het huidige landschap van de Individuele Materiële Bijstand (IMB).
Ieder thema wordt bekeken in functie van het realiseren van gelijke rechten en kansen van personen met een handicap. Het gaat er om dat iedereen moet kunnen kiezen hoe hij/zij zijn/haar leven organiseert. Iedere keuze op zich is evenwaardig. De keuze op zich mag geen waardeoordeel uitlokken, wel of mensen in staat worden gesteld een weloverwogen keuze te maken, die indien nodig herbekeken kan worden.
De diversiteitscampagne wil duidelijk maken dat gelijke rechten en kansen nog niet evident zijn en handicap een factor is die kan leiden tot uitsluiting. We roepen daarom op jullie dromen voor een betere wereld in onze droombox te deponeren. Wie weet leidt dit tot schitterende ideeën die zo evident zijn en uitblinken in eenvoud, maar waar tot nu toe niemand aan dacht, omdat we er al de tijd met onze neus opgeplakt stonden.
Het PGB-verhaal staat in relatie tot het BBB-verhaal en is een voorbeeld van een middel dat ertoe kan leiden dat mensen zelf kunnen bepalen hoe ze hun leven wensen te organiseren. Of het PGB een succesverhaal wordt zal bepaald worden door diverse factoren. Veel zal afhangen van de mate waarin de politieke wereld en de betrokken administraties bereid zijn het principe van vraaggestuurdheid en directe financiering om te zetten in de praktijk en te verankeren in het decreet tot oprichting van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (het huidige Vlaams Fonds). Vanuit dit oogpunt is niet enkel de aanloop tot de verkiezingen van 13 juni belangrijk, maar zullen ook na de verkiezingen de regeringsonderhandelingen een bepalende rol spelen.
Een tweede factor die bepaalt of mensen evenwaardige keuzes kunnen maken, is de mate waarin mensen de kans en de ruimte krijgen samen met ervaringsdeskundigen hun persoonlijk dossier op te maken en hun sociaal netwerk uit te bouwen. Het wapent mensen wanneer ze naar de instanties stappen die hun vraag tot ondersteuning behandelen, ze kunnen dan beter hun vragen en keuzen duidelijk omschrijven. Dit betekent dat trajectbegeleiding begint voor de registratie van de ondersteuningsvragen en niet erna. Tenslotte zijn de doorzichtigheid van de reglementering en de eenvoud van de procedures ook enorm bepalend of BBB en PGB enerzijds niet aan hun doel voorbijgaan en anderzijds diverse betrokken actoren in staat worden gesteld de persoon met een handicap, die het wenst, te ondersteunen bij zijn/haar zoektocht naar de voor hem/haar meest geschikte keuze/oplossing.
Dit was in vogelvlucht de inhoud van de nieuwsbrief. Mij rest enkel nog jullie veel leesgenot toe te wensen en jullie uit te nodigen op onze tweede Open-GRIP-Dag die doorgaat op 15 mei. Hopelijk tot dan.
Viviane Sorée
Voorzitster GRIP

Terug naar boven

GRIP lanceert diversiteitscampagne


GRIP lanceerde op maandag 9 februari haar kersverse diversiteitcampagne.
De campagne bestaat uit twee fasen.

De Week van de Diversiteit

Een eerste korte fase verscheen tijdens de Week van de Diversiteit die plaats had van 9 tot 14 februari in het onderwijs. Tijdens die week speelde GRIP, met een aantal advertenties, in op een actueel thema dat nauw aanleunt bij diversiteit, keuzevrijheid en respect in het onderwijs: de hoofddoekendiscussie. Bekijk hier de advertentie en het persbericht dat naar aanleiding van deze fase werd verspreid.

Martin Luther King

In een tweede langlopende fase die op 16 februari gelanceerd werd, wordt de campagne opengetrokken naar diversiteit en respect in de hele samenleving. In het streven naar gelijke rechten en kansen voor mensen met een handicap neemt GRIP een voorbeeld aan Martin Luther King. Een man die de strijd tegen discriminatie voerde tot aan zijn dood.

1 op 10 Belgen heeft een handicap

En toch is deze groep ondervertegenwoordigd op alle vlakken van het samen leven.
Over gelijke kansen in het onderwijs, op de werkvloer en in de vrije tijd kunnen we anno 2004, 40 jaar na Martin Luther King, nog niet spreken. Mensen met een handicap krijgen nog vaak te kampen met vooroordelen, discriminatie en uitsluiting. Een persoon met een handicap is in de eerste plaats echter een mens met mogelijkheden, beperkingen en een eigen persoonlijkheid, net als iedereen.

Aan de hand van advertenties, affiches, boomerangkaarten en een radio- en TV-spot wordt de boodschap van GRIP verspreid. Hier kan je ook het persbericht bekijken dat naar aanleiding van de tweede fase verstuurd werd.

De droombox

Op de website van GRIP kan iedereen die wel eens droomt van gelijke rechten, diversiteit, respect en inclusie, terecht in de droombox. Je kan er zelf je dromen kwijt of je kan er lezen wat andere mensen dromen.

Affiches en boomerangkaarten bestellen

Mensen die graag een affiche van onze campagne willen ophangen of een boomerangkaart willen versturen, kunnen bestellen op onze pagina "Bestellen van publicaties". De affiches en kaartjes worden verspreid zolang onze voorraad strekt.

Terug naar boven

Droombox


Droom jij ook wel eens van een betere wereld? In het kader van onze diversiteitscampagne, verzamelen we dromen over gelijkheid, respect en diversiteit. Stuur ons je dromen op. Dit kan via onze droombox. Je kan er ook de dromen van andere mensen lezen.

Terug naar boven

Persoonsgebonden Budget (PGB)


Minister Byttebier gaf in haar beleidsbrief 2004 de opdracht aan het Vlaams Fonds om de uitvoering van het PGB-decreet en de operatie van de zorgvernieuwing nauwgezet voor te bereiden. Binnen het Vlaams Fonds ging dan ook een expertenteam en een ad hoc commissie aan de slag. Streefdatum voor hun resultaten: midden mei 2004!

Hun opdracht is omvangrijk, de timing ambitieus: het Persoonsgebonden Budget (PGB) is immers geen nieuwe zorgvorm maar wel een andere wijze van – meer vraaggestuurde – financiering. De betalingsstromen voor de zorg en ondersteuning waarvan personen met een handicap gebruik maken, lopen tot nu toe nog grotendeels via de instelling, in de toekomst veel meer via de gebruiker.

Onder de paraplu van het PGB zitten dan de verschillende zorgvormen: het Persoonlijk Assistentiebudget (het PAB, waarmee gebruikers zelf persoonlijke assistenten kunnen aanwerven en tewerk stellen), de Individuele Materiële Bijstand (IMB, hulpmiddelen), het met een budget inkopen van zorg in voorzieningen en het beroep doen op zorg in natura (vb. verblijf in een residentiële voorziening).

In de werkgroep PGB van GRIP vergaderen parallel aan de Vlaams Fonds-werkzaamheden verschillende gebruikersorganisaties. Om lessen te kunnen trekken uit buitenlands voorbeeld, en om in Vlaanderen niet nodeloos in dezelfde vallen te stappen, gaf GRIP bovendien jurist Jos Huys de opdracht het Nederlandse PGB-systeem te vergelijken met de (mogelijke) Vlaamse situatie. Zijn resultaat zal begin volgende maand op onze site te vinden zijn, in onze volgende nieuwsbrief gaan we graag dieper in op de bevindingen van deze studie.

Op 5 februari organiseerde GRIP een debatlunch rond PGB tussen gebruikers, leden van het Vlaams parlement, kabinetten en de administratie en vervolgens een vraaggesprek met de heer Hans van der Knijff van de Nederlandse budgethoudersvereniging Per Saldo. Bekijk de meest interessante bevindingen van die dag.

Terug naar boven

Leert Vlaanderen uit het vallen en opstaan van PGB in Nederland?


In de loop van 2004 hebben in Vlaanderen de voorbereidingen ter uitvoering van het decreet Persoonsgebonden Budget (PGB) plaats. De regeling zou in 2005 van start gaan.

In Vlaanderen maken 610 kinderen en volwassenen met een handicap vandaag gebruik van een Persoonlijk Assistentiebudget (PAB) van het Vlaams Fonds. Minstens 3200 mensen staan nog op de PAB-wachtlijst. Op dit moment is het potentieel aantal gebruikers dus reeds 5 maal groter dan het aantal budgethouders. Eind 2003 concludeerde het Vlaams Fonds al dat het PAB blijkbaar een nieuw potentieel aan zorgvragers had aangeboord. De verhoopte verschuiving vanuit voorzieningen naar een PAB had niet plaats. Integendeel, het PAB kwam blijkbaar overeen met de specifieke behoefte aan ondersteuning van personen met een handicap die nog niet gebruik maakten van andere zorgvormen. Hoe groot deze groep wel zou kunnen zijn weet niemand.

Vier budgethoudersverenigingen, nl. Zorg Inzicht, Budgethoudersvereniging Inclusie Vlaanderen, Budgethoudersvereniging Onafhankelijk Leven (BOL) en de Vlaamse Budgethoudersvereniging (VLABU) ondersteunen budgethouders (en kandidaat-budgethouders) in het werken met het PAB. Ze ontvangen hiervoor slechts een beperkte subsidie en hun slagkracht is dan ook beperkt. PAB is, zoals je elders in deze Nieuwsbrief leest, bovendien slechts één luikje van het PGB… Er is ook nog IMB (hulpmiddelen), het inkopen van zorg in voorzieningen en de zorg in natura.

GRIP roept de overheid op om ook op dit vlak te leren uit de ervaringen in Nederland. Om op tijd de budgethoudersverenigingen van de noodzakelijke middelen (vb. via een voorafbetaling) en erkenning te voorzien zodat deze klaar zijn en de noodzakelijke ondersteuning kunnen bieden op het moment dat het PGB in voege gaat. Het is daarvoor nog niet te laat.

Het jaarverslag van de Nederlandse Budgethoudersvereniging Per Saldo van 1996 getuigt van een situatie waarin onze Noorderburen wel gedwongen werden een rollende sneeuwbal in te halen. Met alle gevolgen van dien:

“… de grillige groei van het ledenaantal van Per Saldo zorgde halverwege 1996 voor forse problemen. In januari melden zich 192 leden aan. In maart waren er dat 415. In mei werden maar liefst 834 leden ingeschreven. Dat was ook het moment dat er veel mis begon te lopen. Na juli nam de ledenaanwas vrij snel af tot slechts 85 in december. Op 31 december had Per Saldo 4393 leden.”

Wat ging vooraf en merk de gelijkenissen op met Vlaanderen?!

De klap voor Kerstmis

“Het persoonsgebonden budget had een prominente plaats gekregen in het paarse regeerakkoord, tot grote vreugde van de voorvechters hiervan. De tegenstanders maakten zich op voor een ondergronds verzet. Staatssecretaris Terpstra ging met haar ambtenaren driftig aan de slag om een regeling uit te werken. Mensen van Independent Living Nederland zaten ook niet stil. Zij richtten een budgethoudersvereniging op: Per Saldo. De Gehandicaptenraad en de Nederlandse Patiënten Vereniging sloten zich hierbij aan […]. Men ging met deze plannen naar het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en ook daar vond men de oprichting van een budgethoudersverniging een prima idee. Maar een subsidie behoorde helaas op dat moment niet tot de mogelijkheden.

Vanaf 1 juli 1995 konden mensen gebruik gaan maken van het persoonsgebonden budget. De regeling muntte uit in eenvoud. Men kon kiezen voor hulp in natura of voor een budget. Koos men een budget, dan kreeg men het bedrag op zijn rekening gestort. Daarmee kon men naar eigen inzicht hulp inkopen. Maar op het Ministerie van Financiën en het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid werd de alarmbel geluid. Men vreesde voor fraude, zwart werken, onderbetaling van hulpverleners. De staatssecretaris had geen keus: een waterdicht administratief systeem opzetten of het persoonsgebonden budget weer afschaffen. Het werd een waterdicht administratief systeem. Hoewel, waterdicht… ? Het was in elk geval duidelijk dat het persoonsgebonden budget machtige vijanden had.

Twaalf dagen nadat het persoonsgebonden budget werd ingevoerd verscheen een beleidsbrief van de staatssecretaris: met ingang van 1 januari 1996 zou het lidmaatschap van een budgethoudersvereniging verplicht worden gesteld. Ook kreeg de vereniging er een extra taak bij: het beheer van de budgetten. Bij Per saldo bestond aanvankelijk grote weerzin tegen dit plan. Men was zeer gekant tegen een verplicht lidmaatschap. Bovendien, Per Saldo was opgericht als belangenorganisatie, niet als uitvoeringsorganisatie. Er was absoluut geen bijval voor de plannen van mevrouw Terpstra. Maar de staatssecretaris meldde dat Per Saldo, evenals zij, weinig keuze had. Of meedoen, of het was afgelopen met het persoonsgebonden budget. Er was de oprichters van Per Saldo natuurlijk alles aan gelegen om het persoonsgebonden budget in stand te houden. En dus besloot Per Saldo na lang aarzelen er de schouders onder te zetten. En toen werd het stil. Op het ministerie en bij de Ziekenfondsraad werd druk vergaderd [...]. Eindelijk stelde de Ziekenfondsraad, nadat de politiek had besloten, de nieuwe regelingen van het persoonsgebonden budget vast. Het was donderdag 21 december, het begin van de winter voor wie niet in toeval gelooft. Er resten nog 10 dagen voor de regeling in werking zou treden.

In die 10 dagen moest Per Saldo een uitvoeringsorganisatie opzetten, voorlichtingsmateriaal ontwikkelen, een bureauruimte regelen, medewerkers aantrekken. Een bijkomend probleem was dat er geen duidelijkheid was welk budget Per Saldo zelf te besteden had. Per Saldo begon dus zonder een cent in kas en zonder enig zicht op wat uiteindelijk het budget zou worden. Later heeft menigeen er zijn verbazing over uitgesproken dat het persoonsgebonden budget niet in het voorjaar van 1996 in chaos ten onder is gegaan.

[…]. Op 2 januari nestelde de organisatie zich tijdelijk in een kamertje in het gebouw van het Nederlands Instituut voor Zorg en Welzijn. Per Saldo had de beschikking over twee telefoons, één computer en een legertje vrijwilligers. De telefoon stond vanaf het begin roodgloeiend. Alle lampjes in de wachtrij brandden permanent. Mensen wilden informatie over het persoonsgebonden budget, hulp bij aanvragen. Steun. Duidelijkheid. En dat laatste was natuurlijk een probleem. Want niemand wist in het begin hoe alles precies geregeld zou gaan worden.

[…] In maart betrok Per Saldo een nieuw onderkomen. De telefonische bereikbaarheid van Per Saldo in het nood-onderkomen schoot schromelijk tekort. Er was maar één telefoonlijn beschikbaar, in plaats van de afgelopen 6. Foutje van de PTT. En die ene lijn viel regelmatig weg. Per Saldo was onbereikbaar. Boosheid, frustratie bij de bellers.

Al in die eerste maanden bleek het aantal gegadigden voor een persoonsgebonden budget veel groter te zijn dan oorspronkelijk verwacht. De organisatie was niet berekend op zoveel enthousiasme. De administratie was niet berekend op het snel groeiend aantal aanvragen. De telefonisch help desk kon het allemaal ook niet bijbenen. Meer medewerkers, meer telefoonlijnen, voice-responssysteem: het mocht niet baten. Het aantal telefoontjes nam van januari tot juni toe van ongeveer 100 tot vijfhonderd per dag. […] Het was natuurlijk menselijkerwijs gesproken onmogelijk om in zo’n korte tijd, in zo’n chaos en met zeer beperkte middelen een flexibele organisatie op te bouwen. Maar daar hadden de klanten van Per Saldo geen boodschap aan. En gelijk hadden ze. De mensen bij de telefonische help desk werden steeds vaker geconfronteerd met verwijten. Na de eerste maanden begon het aantal klachten snel toe te nemen.

[…] Ook met de uitbetalingen aan de hulpverleners ging het mis. Mensen kregen hun loon niet. Verpleegkundigen en huishoudelijke hulpen dreigden hun kersverse werkgevers te verlaten. Het regende boze telefoontjes. Er verschenen verontrustende berichten in de krant. Per Saldo lag zwaar onder vuur.

De organisatie en overheid herpakte zich: […] Alles werd in het werk gesteld om de oorzaken van de problemen te achterhalen en de knelpunten op te lossen. Want als er in zoveel landen in de wereld een vorm van persoonsgebonden budget kan functioneren, dan moet dat toch ook in Nederland mogelijk zijn?!”

Vandaag telt Per Saldo 14.000 leden, goed voor 25 % van de budgethouders (Nederland telt 60.000 budgethouders). Per Saldo werkt met 30 personeelsleden in Utrecht en steunt op een subsidie van het ministerie én abonnementsgelden. Het lidgeld van Per Saldo is 27 euro per jaar. De overheid betaalt Per Saldo per lid 73 euro steun.

Terug naar boven

De Antidiscriminatiewet … een jaar verder



Op Vlaams niveau werden in 2003 de uitvoeringsbesluiten geschreven bij het decreet Evenredige Arbeidsparticipatie. De federale Antidiscriminatiewet blaast deze maand haar eerste verjaardagskaarsje uit. Het was een jaar waarin het Centrum van Gelijke Kansen en Racismebestrijding zich verder uitbouwde om te kunnen inspelen op haar bredere bevoegdheid en de nieuwe discriminatiegronden die de wet met zich meebrengt. Een jaar waarin, onder andere binnen GRIP, heel wat studiewerk werd geleverd rond het voor personen met een handicap cruciale beginsel van de ‘redelijke aanpassing’. Een jaar waarin we de weigering van een klant met een blindengeleidehond zagen in de Pizzahut, maar ook de eerste uitspraak van een rechtbank op basis van de wet. (Een geval van een klacht rond discriminatie van een homopaar dat een appartement wilde huren. De klagers kregen ongelijk, maar gingen in beroep).

Het is dan ook uitkijken naar het jaarverslag van het Centrum dat één van de komende maanden verschijnt. GRIP evalueert het in één van de volgende nieuwsbrieven.

In De Standaard van 26 februari lazen we intussen al dat in 2003 bij het Centrum 270 klachten binnen kwamen. Het merendeel van die klachten (30 procent) had maar liefst te maken met ‘handicap’, daarna volgden klachten gerelateerd aan ‘ziekte’ (19 procent).

In het artikel relativeert Dirk De Meirleir, coördinator van de cel Niet-Raciale Discriminatie van het Centrum (waar dus ook ‘handicap’ onder valt), dit aantal: “Voor twintig procent van de klachten is het onmiddellijk duidelijk dat de antidiscriminatiewet helemaal niet van toepassing is'', zei De Meirleir. “Dat zijn zaken voor bijvoorbeeld ombudsdiensten. Bij de overige 80 procent hebben we meer informatie ingewonnen en dan blijkt dat in slechts twintig procent van die gevallen de wet van toepassing is. Dat komt dus neer op vijftig gefundeerde klachten.'' Zijn vijftig klachten veel of weinig? “De wet is nog weinig bekend'', zei De Meirleir. “Er zijn bijvoorbeeld maar weinig klachten over discriminatie op basis van leeftijd. Toch komen die discriminaties vaak voor. Ik verwacht dat het aantal klachten daarover zal toenemen."

Het merendeel van de klachten wordt door bemiddeling opgelost. Naast de bemiddeling die het Centrum zelf voert, spelen natuurlijk ook gehandicaptenorganisaties op vlak van bemiddeling en informatie een rol. In 2003 sloot het Centrum hierrond met een aantal Vlaamse gebruikersorganisaties een protocol af.

Het Centrum diende totnogtoe slechts drie klachten in bij de rechtbank: de zaak van het homopaar, een blinde dame met een geleidehond die de toegang tot een horecazaak werd geweigerd, en een zaak van slagen en verwondingen waarbij ook verwijten werden gemaakt. In de twee laatste zaken is er nog geen uitspraak.

Terug naar boven

GRIP niet vies van politiek



Naar aanleiding van de Vlaamse verkiezingen stelde GRIP een politiek manifest op.

Alle democratische politieke partijen werden aangeschreven met de vraag om de concrete beleidsvoorstellen van dit manifest op te nemen in hun verkiezingsprogramma.

In maart en april bezoekt GRIP de partijen die op onze uitnodigingen ingingen. Tijdens een gesprek wil GRIP telkens de inhoud van het politiek manifest verduidelijken en in debat gaan met de mandatarissen en studiemedewerkers van de partijen.

Later komt GRIP naar buiten met de standpunten van de partijen en in mei-juni plant GRIP een politiek debat.

Terug naar boven

Open-GRIP-dag



GRIP deed vorig jaar in juni haar deuren open voor het bredere publiek. Grippers, sympathisanten, politici, jong en oud, met of zonder handicap kwamen een kijkje nemen achter de schermen van de organisatie. Op zaterdag 15 mei 2004 doen we dit opnieuw. Thematische workshops worden afgewisseld met een boeiend gesprek, een ontspannende activiteit en wat lekkers. Kruis deze dag alvast aan in je agenda. Het volledige programma en een uitnodiging volgen later.

Terug naar boven

Overzicht activiteiten, enquêtes, petities van andere organisaties



Hieronder vind je een overzicht van de activiteiten, enquêtes en petities van andere gebruikersorganisaties enerzijds en waardevolle initiatieven van overheden en andere instanties anderzijds. Van nu af aan maken we hier in de nieuwsbrief ruimte voor. Enkel de activiteiten, enquêtes en petities die GRIP werden toegezonden en gericht zijn naar een breed publiek, worden opgenomen. GRIP is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de activiteiten, enquêtes of petities.

NEMA – Vlaamse Vereniging Neuromusculaire Aandoeningen

Op zaterdag 20 maart organiseert NEMA een themadag over “Vermoeidheid en pijn bij mensen met een spierziekte”. Meer info op de website van NEMA in de agenda of op het secretariaat 011/72.31.87 – secretariaat@nema.be .

VPP – Vlaams Patiënten Platform

Op donderdag 26 maart organiseert het Vlaams Patiëntenplatform een Ronde Tafel Verzekeringen. Meer info op de website van het VPP.

ONT – Onze Nieuwe Toekomst

Op zaterdag 24 april organiseert ONT de ontmoetingsdag “Werk aan de winkel”.
Meer info op de website van ONT.

Persephone vzw

Op zaterdag 24 april organiseert Persephone een voordracht over “Omgaan met verlies”. Hoe ga je om met een handicap, met de boosheid, het verlies en de onmacht die daarmee gepaard gaan? Meer info bij: Ann Van den Buys | Tel: 03/238.88.21 (na 18:00 u) | persephone_vzw@hotmail.com

Ouders voor Inclusie: Database Inclusieprojecten Provincie Antwerpen

Ouders voor Inclusie Antwerpen doet momenteel een bevraging bij ouders die betrokken zijn bij Inclusief Onderwijs in de provincie Antwerpen. Deze bevraging heeft tot doel de noden en behoeften van ouders die met inclusief onderwijs bezig zijn in kaart te brengen. Voor meer informatie kan je contact opnemen met:

Patrick Van Looveren
Ouders Voor Inclusie
Tel: 0478 / 53 09 82
patrick.van.looveren@pandora.be
patrickvanlooveren@hotmail.com

CVS Platform: Petitie

Het CVS Platform van Marc Van Impe voert een petitie voor de faire behandeling van CVS-patiënten (Chronisch Vermoeidheidssyndroom). De ondertekenaars van de petitie ondersteunen de vraag naar de oprichting van echte referentiecentra voor het onderzoek naar de behandeling en de oorzaak van het Chronisch Vermoeidheidssyndroom, maatregelen tegen de discriminatie van CVS-patiënten door de publieke en private verzekeringsmaatschappijen en de instelling van een audit naar de besteding van de gelden die ter beschikking werden gesteld van de bestaande referentiecentra zoals opgezet door de federale regering. Voor meer informatie kan je terecht bij:

Marc van Impe
CVS-Platform
Engerstraat 170
3071 Erps-Kwerps
cvs.platform@skynet.be

UNICEF België

In het kader van het “What Do You Think?” –project van Unicef, wordt een bevraging gedaan bij kinderen en jongeren met een handicap tot 18 jaar. Unicef wil kinderen en jongeren de kans geven hun stem te laten horen op alle niveaus. De bevraging polst naar de problemen die jongeren met een handicap ondervinden, hoe ze zich daarbij voelen en welke oplossingen ze voorstellen? De resultaten van de bevraging zullen overgemaakt worden aan politici en opgenomen worden in het volgend rapport van kinderen en jongeren voor het Comité voor de Rechten van het Kind in Genève.
Vul de vragenlijst in op de website van Unicef. Alle wensen en dromen van kinderen en jongeren met een handicap kunnen ook naar de droombox van GRIP gestuurd worden.

Terug naar boven

Nieuws: Kafka regelt voortaan de terugbetaling van hulpmiddelen


De schrijver van deze column is een kritische vrijbuiter. Zijn column is te onderscheiden van de formele standpunten van GRIP en de andere delen van de nieuwsbrief.

Als persoon met een handicap kan men voor de terugbetaling van hulpmiddelen beroep doen op het Vlaams Fonds (VFSIPH) enerzijds en op het RIZIV anderzijds. Grofweg kan men zeggen dat het RIZIV instaat voor de rolwagens voor 21 miljoen Euro op jaarbasis en dit voor geheel België. Het Vlaams Fonds staat in voor al de overige hulpmiddelen, maar dan enkel voor Vlaanderen, met een budget van 22 miljoen euro. Dit is een budget dat in verhouding vijf maal kleiner is dan dat van Nederland en zeven maal kleiner dan dat van Noorwegen.

Maar het gaat hier nog altijd om aanzienlijke bedragen. Kortom de gemeenschap is bereid om voor de individuele hulpmiddelen heel wat geld te betalen. Tot daar nog geen probleem, maar wat als je als persoon met een ernstige handicap aan een dergelijke tegemoetkoming wilt geraken? De lijdensweg die men hiervoor moet doorlopen is onvoorstelbaar.

Kafka is ingehuurd bij het Vlaams Fonds

Toen ik er aan dacht om dit systeem van terugbetaling met zijn administratieve gedrochten in een kort artikel weer te geven, had ik een komisch, cynisch, tragisch, maar fictief verhaal in mijn hoofd.

Omdat realiteit echter zoveel absurder is, heb ik er uiteindelijk voor gekozen om mijn Kafkaiaans verhaal weer te geven aan de hand van een bestaande situatie van een persoon met een handicap. Het dossier van deze persoon kan bij het Vlaams Fonds of RIZIV opgevraagd worden.

Ik heb daarom gevraagd aan Achiel (VF/43320) uit Limburg om even een illustratie te geven van wat een persoon met een handicap moet meemaken. Ik had echter net zo gemakkelijk vijftig andere dossiers uit mijn omgeving als voorbeeld kunnen gebruiken …

Het is erg belangrijk er op te wijzen dat het ongelooflijke verhaal van Achiel helemaal geen alleenstaand verhaal is en dat er minstens enkele duizenden andere personen met een handicap met even absurde toestanden te maken hebben. Omdat ze misschien minder combattief zijn, betekent dit niet dat de dossiers minder ernstig zijn.
Lijdensweg Achiel

Achiel is sinds het ontstaan van het Vlaams Fonds daar goed gekend. Men kent er perfect zijn handicap en zijn noden. Deze zijn al jaren uitgebreid beschreven in de zogenaamde A001 en A002 formulieren.

Achiel kan zijn handen niet functioneel gebruiken en wenst een systeem dat een boek vasthoudt en waarbij ook de bladzijden worden omgedraaid. Dit systeem wordt een paginadraaier genoemd. Doordat hij zijn handen niet kan gebruiken wenst hij ook een oplossing om zijn televisie en computer te bedienen.

Zoals de meeste personen met een handicap weet hij zeer goed welke hulpmiddelen oplossingen hij nodig heeft en doet dus enkel een aanvraag bij het Vlaams Fonds voor financiële ondersteuning. Hij heeft geen nood aan bijkomende informatie en heeft al lang de offerten van de nodige hulpmiddelenoplossingen doorgegeven aan het Vlaams Fonds.

Dagboek Achiel op zoek naar terugbetaling van een paginadraaier en rolwagenaanpassing

Achiel heeft een dagboek bijgehouden waarin hij schematisch zijn relaas en zijn zoektocht naar de terugbetaling van een paginadraaier en een aangepaste rolstoel heeft weergegeven. Mede omdat het verhaal te uitgebreid zou worden, zijn de andere aanpassingen van Achiel over woning en auto, hier niet in opgenomen, soms worden ze zijdelings vermeld.

Bekijk hier het dagboek van Achiel.

In het schema hieronder vind je een overzicht van de acties uit het dagboek van Achiel. Daarnaast ook een poging om de administratieve kostprijs van de vele telefoons, aangetekende brieven, de veelvuldige contacten met zijn advocaat en het Vlaams Fonds te berekenen.

Kostprijs administratie paginadraaier en rolwagen + aanpassingen – tot 18/02/04


Microsoft Excell versie

Evaluatie

De vraag en de oplossing zijn simpel en duidelijk, Achiel heeft een stabiele handicap, zal nooit meer kunnen lopen en wil dus een rolwagen. Hij zal nooit zijn handen kunnen gebruiken en wil een paginadraaier. Achiel is echter al 20 maanden bezig en heeft nog geen financiële oplossing, alleen maar meer problemen en meer kosten.

Op dit moment zijn al 59 verschillende mensen betrokken bij deze twee simpele dossiers.
Stel dat deze personen gemiddeld slechts 3,25 uur met dit dossier zouden bezig geweest zijn, wat hoogst waarschijnlijk een grove onderschatting is, dan zijn er al 201 manuren in dit dossier gekropen. Omdat het hier meestal gaat om hoger opgeleide personen is het redelijk te stellen dat de administratieve kostprijs 50 euro/uur is. Reken daarbij de correspondentie-, verplaatsing- en telefoonkosten dan komen we op een onderschatte administratieve kostprijs van minimum 12.121 euro.

Als Achiel uiteindelijk zijn tegemoetkoming krijgt dan ontvangt hij van het Vlaams Fonds misschien 16.700 euro. Het is redelijk te stellen dat na de afrekening van de advocaat van Achiel en de nog nodige verwerkingen binnen het Vlaams Fonds, de administratieve kost uiteindelijk +/- 20.000 euro zal bedragen. De gemeenschap zal dus meer dan tweemaal zoveel geld uitgeven dan de feitelijke kost van de hulpmiddelenoplossingen.

Had men onmiddellijk het geld doorgestort op basis van offerten en een bezoek aan huis gebracht ter controle, dan zou hier veel miserie en geld bespaard zijn en was Achiel al lang zijn energie voor de juiste dingen aan het gebruiken.

Let wel, er is nu nog altijd geen beslissing genomen over de paginadraaier en aldus geen oplossing voor het niet kunnen lezen van Achiel. De vele werkuren die hier door Achiel zijn ingestopt zijn trouwens niet verrekend. Moesten we nu nog het rendementsverlies van Achiel in rekening brengen, plus de administratie en de stress, … ja, dan is het helemaal te gek.

Reacties van Achiel op deze situatie.



• Door hun getreuzel (Vlaams Fonds) heb ik al minstens een jaar ingeboet op mijn vrijheid, zelfredzaamheid en onafhankelijkheid van vervoer. Dat heeft ook zijn prijs. Hoeveel langer dat nog zal zijn is niet te voorspellen maar ik vrees dat deze zomer ook weer aan mijn neus voorbij gaat.



• Zeker als er een expert wordt aangesteld kan dit nog jaren aanslepen. Mijn tijd gaat grotendeels verloren en mijn zelfredzaamheid gaat er intussen ook niet op vooruit.



• Verder zal, vooraleer bekend is wat de tegenpartij zal doen, na het vonnis van de rechtbank, de hernieuwingstermijn voor de autolift verstreken zijn.



• Er zou eventueel een dwingende termijn aan de tegenpartij opgelegd kunnen worden. Een veroordeling op voorraad zou ervoor zorgen dat de tegenpartij geen baat heeft bij vertragingen als er beroep wordt aangetekend. Wat gebeurt er bijvoorbeeld met de toegekende fondsen na juni 2006 als de bijstandskorf afloopt en er nog geen definitieve uitspraak is
? Blijven die fondsen eigendom of zijn die dan nog terugvorderbaar. Kan de rechter in het vonnis de fondsen na het verstrijken van de bijstandskorf-termijn als niet terugvorderbaar toekennen? Ik blijf tenslotte door hun traagheid verstoken van alle onafhankelijkheid en zelfredzaamheid, wat de wetgever mij tenslotte als een recht heeft gegeven.


• In hoeverre kan dit roekeloos procederen worden als men bedenkt dat ik geen andere keuze heb dan naar de Arbeidsrechtbank te stappen. Zelfs een minnelijke schikking of enige vorm van overleg is onmogelijk. Door het getreuzel en de vertragingen van het Vlaams Fonds is het nu al de tweede maal dat ik voor Heroverwegingscommissie (HOC) kom, waarvan 1 x zinloos en dat zal waarschijnlijk nog onnodig vaker worden.

Resultaat Achiel na 20 maanden nihil

Men moet zich goed realiseren dat het hier gaat om slechts een gedeelte van de aangevraagde dossiers bij Achiel en dat er ongetwijfeld heel wat mensen en inspanningen meer zijn gedaan voor dit dossier, die niet meer te achterhalen zijn. Bijvoorbeeld de mensen die instaan voor de verplaatsingen van Achiel, de vrienden en familie waarmee hij overlegt omtrent dit dossier, enzovoort.

Achiel weet zeer goed wat hij wil en heeft in wezen geen behoefte aan een KOC (Kennis- en Ondersteuningscentrum), juridische dienst, experten, advocaat, arts, ombudsdienst, … Uiteindelijk vertelt Achiel hen wat hij wil dat er moet gebeuren.

Achiel is nauwkeurig en vechtlustig, maar vergis je niet, deze situatie komt ook bij duizenden andere gehandicapte personen voor. De meeste van deze mensen hebben onderweg al lang afgehaakt en zullen nooit aan de geschikte hulpmiddelen oplossingen geraken …

Terug naar boven

Nu doen !

Heb je voeling met onze werking en sta je achter onze standpunten, word dan sympathisant van GRIP. Het zal onze organisatie meer draagkracht geven bij het beïnvloeden van het beleid. Op deze link vind je een invulformulier.


Terug naar boven

Bekijk ook onze vorige nieuwsbrief

Nieuwsbrief Januari - Februari

Terug naar boven