|
GRIP vzw | Koningsstraat 136 | tel 02 214 27 60 | fax 02 214 27 65 | info@gripvzw.be | www.gripvzw.be |
| n°25: september - oktober 2008 | Nieuwsbrief GRIP - Printbare versie | |||
Inhoud |
|
|||
Inleiding |
Beste nieuwsbrieflezer, Regelmatig krijgen we de opmerking: "waar halen jullie de gedrevenheid om te werken aan een verbetering van de rechten van personen met een handicap?". Meestal antwoorden we dan: "zolang iedereen van ons geen gelijke kansen wordt geboden, is er een gevoel van onrust en onzekerheid, een zekere angst voor de toekomst. Daarom onze inzet om de ongelijkheid en discriminatie ten aanzien van personen met een handicap weg te werken". Bij wat er zich de voorbije weken voor doet binnen de bankwereld, komt haast iedereen van de bevolking met een gevoel van onzekerheid te zitten. Allemaal zijn we er, luidruchtig en stilzwijgend, over bezig. Er is crisisberaad en de regering komt met ingrijpende maatregelen om de situatie te normaliseren. Wij kunnen er alleen maar van dromen dat er ooit eens dezelfde aandacht gaat naar de onzekerheden waar wij dag na dag, jaar na jaar, mee geconfronteerd worden. Maar "dromen zijn bedrog", vandaar de nood dat wij als burgerrechtenbeweging zelf blijven ijveren voor de nodige maatregelen om onze situatie "normaliseren". Leon Verelst, Voorzitter GRIP vzw |
|||
Vers van de pers |
800 miljoen euro besparen op zorg, dat was het oorspronkelijke doel van de Nederlandse regering. Met de plannen die op 16 september bekend gemaakt werden, zou dit zelfs kunnen oplopen tot 1,1 miljard euro. Reden voor deze ingreep is de stijging van het bedrag dat de Nederlandse overheid jaarlijks aan de zorg besteed. Een besparingsoperatie kondigde zich al enige tijd aan. Om de stijging van het budget te verklaren werd vooral in de richting van het persoonsgebonden budget of PGB gekeken. Dit PGB kent een groot succes, steeds meer mensen maken er gebruik van. Maar onderzoek bracht aan het licht dat het niet het PGB zelf is dat aan de oorzaak ligt van de gestegen budgetten in de zorgsector. Daarom werd er afgestapt van de idee om te besparen op PGB-specifieke maatregelen. De aangekondigde bezuiniging geldt voor de hele AWBZ of Algemene Wet Bijzonder Ziektekosten, waar het PGB een onderdeel van is. Concreet wil men vanaf 1 januari 2009 de doelgroep van de AWBZ verkleinen en ook de mogelijkheden beperken. Enkel mensen met een matige of ernstige handicap of chronische ziekte zouden nog beroep kunnen doen op de AWBZ. De afgelopen jaren deden alsmaar meer mensen met autisme of kinderen met gedragsproblemen beroep op de AWBZ voor begeleiding. 55 000 mensen zouden door de bezuinigingen geen individuele begeleiding meer krijgen. Er komt ook een plafond of maximum aantal uren begeleiding per persoon. Voor 15 000 mensen betekent die een vermindering van de individuele begeleiding die zij nu krijgen. De regering gaat ervan uit dat zij elders moeten aankloppen voor deze begeleiding. In de jeugdhulpverlening of bij de gemeentes bijvoorbeeld. Ook de doelstelling ‘participatie’ wordt geschrapt zodat enkel nog ‘zelfredzaamheid’ overblijft. Dat betekent dat belangrijke vormen van begeleiding zoals huiswerkbegeleiding, meegaan naar een bioscoop of hobbyclub, of hulp bij toiletgang buiten de deur niet meer worden vergoed. Maken we even de sprong naar Vlaanderen, dan beseffen we hoe belangrijk die participatie is. Deelname aan de samenleving of maatschappelijke participatie is bij ons dé hoofddoelstelling van het Vlaams Agentschap Personen met een Handicap. (VAPH) De budgethoudersvereniging Per Saldo (telt 100 000 budgethouders!) verzet zich tegen deze voorstellen. Per Saldo stelt dat er op zich geen bezwaar is om kritisch stil te staan bij de budgetstijging en na te denken over de beste manier om overheidsmiddelen in te zetten. Alleen eisen zij dat er duidelijkheid komt over wie het gaat en moeten er garanties zijn dat zij elders wel terecht kunnen. Er moeten garanties komen dat mensen via de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO), de zorgverzekeringswet of de jeugdhulp wel beroep kunnen doen op een persoonsgebonden budget en dus voldoende ondersteuning kunnen organiseren. Zolang die garanties er niet zijn, betekent de besparing op de AWBZ dat mensen in de kou zullen staan. Op 1 september ontving de staatssecretaris al 3000 e-mails en 1500 handtekeningen van verontruste budgethouders. Ook de CG Raad of raad van Chronisch zieken en Gehandicapten tekende protest aan tegen de bezuinigingen. De CG-Raad heeft er begrip voor dat het kabinet de AWBZ vooral wil gebruiken voor mensen met ernstige beperkingen. Maar de CG-Raad constateert tegelijkertijd dat nog onvoldoende duidelijk is wat de gevolgen zijn voor mensen die getroffen worden. Mensen kunnen zich onvoldoende voorbereiden op de ingrijpende maatregelen. Zolang de ondersteuning en de opvang niet goed geregeld zijn bij de gemeenten of de jeugdzorg vindt de CG-Raad de invoering niet verantwoord. De CG-Raad is ook kritisch over een nieuwe belastingsregeling die ervoor zou zorgen dat mensen met een handicap en chronisch zieken in Nederland 4% koopkrachtverlies zullen lijden doordat zij bepaalde meerkosten niet meer kunnen aftrekken van de belastingen. Het ziet er kortom dus niet zo rooskleurig uit bij onze noorderburen. Het is nu afwachten of de regering er voet bij stuk houdt. Meer informatie: |
|||
| Dossiers |
In juni legde Esther Sommer in opdracht van GRIP contacten met Duitse belangenorganisaties van mensen met een handicap. Zij sprak met hen over hun ervaringen met het persoonsgebonden budget in Duitsland. Het resultaat is een artikel dat GRIP ter informatie zal bezorgen aan de leden van de expertengroep PGB en de stuurgroep zorgvernieuwing. Deze groepen sturen binnen de schoot van het VAPH het Vlaamse experiment met het PGB aan. We publiceren dit ook op de website www.persoonsgebondenbudget.be, waar we alle informatie over het PGB in binnen- en buitenland samenbrengen. Het artikel telt acht pagina’s en begint met een beschrijving van de historiek, de uitwerking en mogelijkheden van het PGB in Duitsland. Daarna wordt stilgestaan bij de vaststellingen van onderzoekers die het Duitse PGB onder de loep namen. Vervolgens krijgen de gebruikers het woord over de positieve en negatieve aspecten die zij ervaren bij de uitvoering van het PGB. Het besluit bevat enkele lessen die we kunnen trekken voor het experiment in Vlaanderen. Dit laatste onderdeel nemen we hier over in onze nieuwsbrief: In het algemeen zijn de evaluaties van het persoonsgebonden budget in Duitsland positief. Volgens de wet heeft iedere persoon met een handicap de mogelijkheid een aanvraag in te dienen. Het is een heel belangrijke stap in de richting van zelfbeschikking en vrijheid van personen met een handicap. Ook de meeste mensen die zelf een budget krijgen getuigen dat hun leven daardoor verbeterd is. Tot nu toe zijn er in Duitsland echter niet veel persoonsgebonden budgetten toegekend. De meeste personen met een handicap ontvangen dus zorg in natura en kunnen niet zelf beslissen welke begeleiding ze krijgen, door wie en wanneer. Dit toont aan dat het persoonsgebonden budget nog niet genoeg bekend is of dat het politiek niet voldoende gesteund wordt. Dit hangt misschien samen met de politieke veranderingen in Duitsland. De wetgeving over het persoonsgebonden budget werd vooral door de vorige regering (sociaaldemocraten en groenen) verbeterd. Met de actuele conservatieve regering heeft de Werkstätten- lobby (de voorzieningen) wellicht meer kans om het persoonsgebonden budget te beperken en hun belangen te verdedigen. Er zijn een aantal nadelen met het persoonsgebonden budget zoals het in Duitsland wordt geïmplementeerd. Er is vooral nood aan betere consultatie en begeleiding van de budgethouders. Ook zijn verbeteringen nodig op het vlak van administratieve samenwerking en op het vlak van het budget zelf (hoogte, beperkingen, controle enz.). Wil je meer weten over het PGB in Duitsland? |
|||
| Vers van de pers |
In 2006 sloot GRIP met de KHLeuven en het HIVA een overeenkomst voor een onderzoek naar de financiering van het onderwijs aan leerlingen met een specifieke ondersteuningsnood. Twee jaar later is dit onderzoek tot een goed einde gebracht. In september maakten we de conclusies bekend. GRIP lanceerde in 2003 een beleidsvoorstel voor de dringende realisatie van het inclusief onderwijs. Dit werd door meer dan 30 verenigingen van mensen met een handicap én ook het bredere middenveld (o.a. Welzijnszorg) ondertekend. We organiseerden 2 debatlunches over dit onderwerp en in januari 2004 voerden we actie door rondjes te draaien rond het kabinet en het ministerie van onderwijs. In 2005 lanceerde minister van onderwijs Vandenbroucke het eerste ideetje over het Leerzorgkader. De jaren daarop werd deze hervorming voorbereid. Maar de ideeën voor meer zorg en gelijke kansen in het onderwijs stuitten op tegenwind vanuit de vakbonden en de koepelorganisaties. GRIP bleef hameren op de nood om van inclusief onderwijs een evenwaardige keuze te maken. Vaak gebruikten de tegenstanders het argument dat dit financieel niet haalbaar is. Inclusief Onderwijs zou te duur zijn in vergelijking met buitengewoon onderwijs. Omdat we merkten dat er nood was aan cijfermateriaal over die kostprijs én omdat we wel wat zagen in een systeem van leerlinggebonden financiering zoals in Nederland met het rugzakje, lanceerde GRIP een oproep voor een onderzoek. Oorspronkelijk wilden we de kostprijs en de baten (kwantitiatief én kwalitatief) laten onderzoeken van het inclusief én het buitengewoon onderwijs. We wilden dit met elkaar vergelijken met oog voor mogelijke terugverdieneffecten. Alleen lukte het niet om het kabinet Onderwijs ervan te overtuigen mee op de boot te springen. Dus werd het onderzoek met eigen middelen uitgevoerd. Het beperkte budget betekende dat we de onderzoeksopdracht goed moesten afbakenen. In 2006 startte dan het onderzoek. Eerste onderzoeksvraag was het in kaart brengen van de kosten die ouders, scholen en de overheid maken wanneer een leerling met een handicap gewoon onderwijs volgt. Vervolgens werd dit hypothetisch vergeleken met het buitengewoon onderwijs. De onderzoekers contacteerden 350 gezinnen. 114 ingevulde enquêtes kwamen terug. Daaruit bleek dat de situatie van de kinderen erg verschillend is. Soms doet men nauwelijks beroep op bijkomende of extra ondersteuning, soms wel op meer dan 11 verschillende bronnen van ondersteuning. Uit al die gezinnen werden 20 cases of gezinnen geselecteerd. Dit gebeurde op zo’n manier dat er veel variatie was naargelang de soort handicap, de leeftijd van het kind en de schoolsituatie. Twee onderzoeksters van de BanaBa opleiding aan de KHLeuven gingen op bezoek bij de ouders van deze 20 kinderen. Samen brachten ze hun situatie in kaart. Vervolgens berekende het HIVA wat de kostprijs was. Zij berekenden de prijs voor vrijwilligers, de uren die de ouders investeren, hulpmiddelen, PAB, ION… Daarbij werd een onderscheid gemaakt tussen de kostprijs voor de ouders, de school en de overheid. Wat bleek? Het zijn vooral de ouders die investeren in inclusief onderwijs. Er kruipt zeer veel van hun tijd in de extra ondersteuning die hun kind nodig heeft om gewoon onderwijs te volgen. Ouders geven aan dat dit hen vaak lastig valt. Ze zijn ontgoocheld in de ondersteuning die zij krijgen van het CLB. Dat 70% van de ouders hoogopgeleid blijkt te zijn en deeltijds is gaan werken kan een indicatie zijn dat dit voor een grote drempel zorgt. Inclusief onderwijs is op dit ogenblik geen eerlijke keuze. Terwijl de minister op 1 september reclamespotjes maakt voor kosteloos onderwijs betalen sommige ouders zich blauw aan de opleiding van hun kind. Hoewel de grootste kost virtueel is (niet echt uitgegeven, het gaat vooral over inkomensverlies omdat men niet voltijds werkt) gaan er ook honderden euro’s naar lesmateriaal, hulpmiddelen, vrijwilligersvergoedingen en therapie die niet terugbetaald wordt. Niet alleen de ouders doen bijkomende investeringen. De scholen zetten ook extra middelen in. Zo moet de klasleerkracht vaak meer aandacht besteden aan de leerling met een handicap. GRIP stelt daarom voor om leerlingen met een handicap dubbel te laten tellen bij de berekening van de subsidies voor scholen, zoals nu al gebeurt voor leerlingen die onder de GOK indicatoren vallen. (kansarmen, allochtonen) Vergelijken we het geld dat de overheid investeert in inclusief onderwijs met de investering in het buitengewoon onderwijs, dan is er zeker nog marge om meer te investeren in het inclusief onderwijs. Alleen wanneer er een PAB ingezet wordt komt de bijdrage vanuit de overheid in de buurt. GRIP stelt dan ook voor om aan de ouders een leerlinggebondenbudget zoals het PAB toe te kennen. De hoogte van dit budget wordt bepaald door de individuele ondersteuningsnood en hangt dus af van de gezinssituatie, de mogelijkheden van het kind en de schoolsituatie. Naast meer geld is er ook nood aan meer coördinatie en expertise. Nu moeten scholen telkens van nul beginnen als een leerling met een handicap bij hen komt aankloppen. Ook ouders snakken naar goede informatie over inclusief onderwijs. GRIP greep de bekendmaking van het onderzoek aan om te pleiten voor een expertisepunt voor inclusief onderwijs. De aanbevelingen van GRIP en het volledige onderzoeksrapport zijn op onze website te vinden. De persconferentie kon rekenen op interesse van de pers. Op 17 september verschenen er artikels in De Standaard en De Morgen. Op 30 september werd ten slotte een volgeboekte studievoormiddag georganiseerd. ie wil kan een uitgebreid artikel lezen over het onderzoek, het totale onderzoeksrapport inkijken of de volledige beleidsaanbevelingen van GRIP nalezen online op onze website. |
|||
| Vers van de pers |
Onze bevolking is heel divers: mensen met en zonder handicap, mensen met een verschillende etnisch-culturele achtergrond, een andere leeftijd, divers geslacht. Maar als je kijkt naar de groepen die de beslissingen nemen over onze bevolking, zie je dat die veel minder verschillen vertonen. De meeste bestuursleden zijn witte mannen uit de middenklasse en zonder handicaps. Dat geldt ook voor de raden van bestuur van sportclubs, jeugdverenigingen en cultuurorganisaties. Minister van Sport, Jeugd en Cultuur Bert Anciaux wil dat de hele bevolking deelneemt aan de beslissingen, ook minderheden zoals personen met een handicap. Daarom lanceert hij de campagne Iedereen kan zetelen. In een filmpje op You Tube vertellen enkele mensen met verschillende achtergrond waarom zij in een raad van bestuur zetelen. Je kan een nieuwe wind laten waaien in een vereniging. Je maakt de weg vrij voor anderen die na jou komen. Je deelname aan het bestuur is dus verrijkend voor de maatschappij, maar ook voor jezelf. Je verzamelt bijzondere ervaring die ook van pas kan komen voor je professionele carrière. Het geeft ook meer kansen om nieuwe mensen te ontmoeten en je netwerken te ontwikkelen. “Als je denkt dat het beter kan,” zegt iemand in het filmpje, “blijf dan niet thuis in je zetel zitten, maar laat je stem horen. Laat je niet in de hoek duwen!” Je kan je kandidaat stellen op een online databank. Heel veel verenigingen zijn enthousiast. Ze willen graag bestuursleden die een nieuwe wind doen waaien.
Meer informatie:
|
|||
Activiteiten |
Met het nieuwe schooljaar begint ook Vlaams minister van welzijn Steven Vanackere aan een nieuwe studie: het PGB-experiment. Op woensdag 3 september ging GRIP op bezoek bij de minister. We feliciteerden hem met de start van het experiment en gaven hem een boekentas cadeau.
De minister was blij dat GRIP op bezoek kwam op zijn kabinet en dankbaar dat we ook eens het positieve nieuws belichtten. Hij ging volmondig akkoord met het feit dat de 200 deelnemers, maar ook hun hele omgeving, hem veel zullen leren over hoe een vraaggestuurde zorg zou moeten werken. Veel cadeaus en lofbetuigingen, maar we uitten toch ook onze bezorgdheid over het trekkingsrecht (vouchers of ‘cheques’ in plaats van cash). Het zag er immers naar uit dat men om zorg in te kopen bij voorzieningen geen geldsom zou krijgen, maar een soort tegoedbonnen. Enkel voor ondersteuning door persoonlijke assistenten zouden de deelnemers hun budget in baar geld ontvangen. Minister Vanackere gaf echter te kennen zelf ook voorstander te zijn van de mogelijkheid tot een volledig budget in cash. Intussen lijkt het erop dat het trekkingsrecht inderdaad slechts één van de mogelijkheden wordt om zorg in te kopen bij voorzieningen. We wachten nu af hoe het experiment verder evolueert en wat men de komende weken en maanden beslist over de concrete uitvoering ervan. Discussiepunten zijn o.a. de hoogte van het budget, de diensten waar je terecht kunt en wie daarover beslist. De verdere ontwikkelingen kun je volgen op www.persoonsgebondebudget.be bij ‘Recente evoluties’. Lees ook het persbericht over de actie bij Vers van de Pers |
|||
Dossiers |
Op de DVD “Zo zijn onze manieren” zien we hoe vijf verschillende personen met een handicap die mooie ideeën van zelfbeschikking, keuzevrijheid en emancipatie waarmaken in hun eigen leven. Bart is bijvoorbeeld heel actief in het politieke en verenigingsleven. Een tweede Bart werkt in een winkel, spelt toneel en heeft veel vrienden bij de voetbal. Mina tekent, schrijft gedichten, helpt in een kleuterschool en heeft een relatie. Rosalie heeft een persoonlijke assistente, waardoor ze thuis kan blijven wonen en kan deelnemen aan vrijetijdsactiviteiten. Al deze mensen vinden het heel belangrijk om zelf keuzes te maken, om erbij te horen en sociale contacten te hebben. Wie vindt dat nu niet belangrijk? Voor veel mensen is dat ook niet zo moeilijk, maar voor mensen met een handicap is het vaak niet evident. Daar zijn veel redenen voor, veel struikelblokken en hindernissen. Eén ervan is de kracht die je moet opbrengen om je te emanciperen, om voor jezelf op te komen in grote en kleine dingen. Door te kijken naar de verhalen van Bart, Bart twee, Didier, Mina en Rosalie, kun je wat extra kracht krijgen om je leven in eigen handen te nemen, om je dromen, wensen en talenten uit te bouwen. Zeker als de film ook nog gekaderd wordt door een gespreksleider of vormingsbegeleider. et VGPH zoekt hiervoor nog meer gespreksleiders. De keuze gaat uit naar mensen met een handicap of ouders van. Kandidaten krijgen niet alleen de DVD, maar ook een gratis opleiding, een werkboekje en een vrijwilligersvergoeding. Je krijgt dus tips hoe je de film kan inleiden en hoe je de nabespreking kan begeleiden. Interesse? Contacteer het VGPH via hun website www.vgph.be of mail naar ann.demartelaer@vgph.be. |
|||
| Activiteiten |
Jongeren zitten nog midden in hun beeldvormingsproces. Bovendien vormen zij de samenleving van de toekomst. Het is dan ook belangrijk dat zij een correct beeld ontwikkelen over personen met een handicap. Via ons getuigennetwerk willen we werken aan een realistische beeldvorming over mensen met een handicap. We richten ons met onze getuigenissen in de eerste plaats tot jongeren die in hun beroepsleven met mensen met een handicap in contact zullen komen. Daarom focussen we op de sociale opleidingen in het secundair en hoger onderwijs en op de lerarenopleiding. We zijn ervan overtuigd dat deze jongeren op hun beurt andere mensen kunnen aanzetten tot anders denken en handelen. Een getuige is een persoon met een handicap of een directe vertegenwoordiger van een persoon met een handicap die voor een groep zijn/haar verhaal brengt. Dit verhaal vertrekt steeds vanuit een inclusieve visie. De getuigen vestigen de aandacht op de meerwaarde van diversiteit en het belang van gelijke kansen voor iedereen. De persoon met een handicap kan een fysieke, auditieve, visuele, communicatieve en/of verstandelijke handicap hebben. Een directe vertegenwoordiger is meestal een ouder van een persoon met een handicap, maar kan ook een voogd zijn, of een broer of zus, of een ander familielid of vriend. We streven ernaar over heel Vlaanderen een netwerk van getuigen uit te bouwen. Wil je meer informatie over ons getuigennetwerk of wens je een getuigenis aan te vragen neem dan zeker een kijkje op onze getuigenpagina. Momenteel promoten we ons getuigennetwerk naar de scholen uit het secundair en het hoger onderwijs die een sociale opleiding of een lerarenopleiding aanbieden. Ook jij kan ons daarbij helpen. Geef je zelf les in een sociale richting of heb je contacten met mensen in het onderwijs bezorg hen dan zeker een folder en/of affiche (PDF affiche toevoegen) van ons getuigennetwerk. Je kunt een gedrukte versie aanvragen via info@gripvzw.be of op het nummer 02/214.27.60. |
|||
| Dossiers |
Ontmoetingen in het donker
|
|||
| Vers van de pers |
Voor Elke Decruynaere en Severine Appelmans was dinsdag 30 september de laatste werkdag op GRIP. Beiden vonden ze dichter bij huis werk en aldus een beter evenwicht tussen gezinsleven en werk. Vanuit GRIP danken we Elke en Severine voor hun inzet “met hart en ziel”. Zij worden respectievelijk vervangen door Katrijn Ruts en Jos Wouters. Wij stellen de twee nieuwkomers op GRIP kort even voor.
|
|||
|
Activiteiten
|
Maar het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om de telefoon te pakken of om ons zelf aan te spreken. Bovendien is het soms leerrijk om samen met anderen eens langer stil te staan bij 1 thema. Daarom is er de “Voelspriet” van GRIP. Door deze activiteit willen we beter voelen wat er leeft bij mensen met een handicap en hun familie. De voelspriet is niet bedoeld voor professionelen! Op woensdagavond 19 november plannen we een voelspriet in Leuven. Het thema voor deze voelspriet is Ervaringsdeskundigheid en de participatie van mensen met een handicap. We wilden jullie dit alvast laten weten. Blokkeer je die datum in je agenda? De uitnodiging met meer informatie vind je in bijlage. Meer informatie |
|||
|
Activiteiten
|
Het Technisch Instituut Heilig Hart uit Tessenderlo is de winnaar in de categorie 'design' van de wedstrijd 'Kus voor een klus' van Handicap International. Leerkrachten en leerlingen van het vijfde jaar houtbewerking van het Technisch Instituut vervaardigden babymeubelen die aangepast zijn aan de gehandicapte ouders van een kindje uit de streek. In de categorie 'gebruiksvriendelijkheid' viel een aangepaste driewieler voor een jongen uit Aarlen met Spina Bifida in de prijzen, in de categorie 'ergonomie' een transferplank waarmee gehandicapten gemakkelijker in en uit de auto geraken, een uitvinding van een CM-vrijwilliger uit Seraing. Alle winnaars krijgen prijzen van de sponsors van de wedstrijd. Meer informatie vind je op www.handicap-international.be Op vrijdag 17 oktober, Werelddag van Verzet tegen Armoede, komen de verenigingen waar armen het woord nemen uit het hele land samen op het Sint-Katelijneplein in het centrum van Brussel. Iedereen die de mensen in armoede een hart onder de riem wil steken is welkom. Iedereen kan zijn solidariteit betuigen door die dag een geknoopt laken uit het raam te hangen, als symbool van verzet tegen armoede. Omdat ontsnappen uit armoede een zaak is van iedereen, om politici te tonen dat er velen solidair zijn met de strijd tegen armoede en om mensen in armoede te tonen dat ze niet alleen staan. Meer informatie vind je op www.17oktober.be Luisterpunt is een openbare bibliotheek, maar bouwt een specifieke werking uit. Haar opdracht bestaat erin om alle mensen die geen gewone, gedrukte boeken kunnen lezen lectuur in een aangepaste vorm te verschaffen. Blinden, slechtziende ouderen, bedlegerige personen, mensen met spierziekten, dyslectici, en alle andere mensen die niet of moeilijk gewone boeken kunnen lezen, kunnen bij ons terecht. Onze boeken zijn beschikbaar in twee speciale vormen: luisterboeken en brailleboeken. Meer informatie vind je op www.luisterpuntbibliotheek.be Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin Steven Vanackere breidt vanaf 1 september 2008 de dienstverlening van TeleTolk uit. TeleTolk is een instrument waarmee doven en slechthorenden via een teksttelefoon of computer met horenden kunnen communiceren. Het wordt onder andere gebruikt om de werkgever van een dove of slechthorende persoon te verwittigen wanneer deze laat of niet op het werk aanwezig kan zijn wegens vertraging in het verkeer of ziekte en om een afspraak te maken bij bijvoorbeeld de huisarts. TeleTolk bestaat sinds 2000 en wordt beheerd door de Vlaamse Infolijn, in samenwerking met het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap. Sensoa organiseert in samenwerking met een aantal partners uit de sector het congres buitengewone seks, over seksualiteit en handicap. Het congres gaat door op vrijdag 17 oktober in het Vlaams Parlement in Brussel. Vanaf maandag 16 juni starten de inschrijvingen. Alle informatie over het congres en het programma is te volgen op www.buitengewoneseks.be . Voor bijkomende informatie kan u contact opnemen via congres@sensoa.be. Vanuit GRIP werken we al enkele jaren aan een correcte beeldvorming over mensen met een handicap in de media. We werken daarvoor onder andere samen met de Cel Diversiteit van de VRT. Een van onze taken is feedback geven over de manier waarop mensen met een handicap in beeld worden gebracht. Deze feedback kwam tot nu toe vooral van de GRIP-medewerkers. Met ‘Voorbij de grens’ willen we verder gaan. We hadden graag zoveel mogelijk feedback op het programma. Daarom startten we een web log. Jullie kunnen daarop al jullie gevoelens en (kritische) bedenkingen over het programma kwijt. Aan het einde van de reeks maken wij een verslag van alle reacties. Dit verslag geven we door aan de VRT. Vermoedelijk gaan we met dit verslag later dit jaar nog aan de slag in samenwerking met de Cel Diversiteit. Als het kriebelt om je mening te geven op het programma neem dan vanaf 1 september regelmatig een kijkje op www.handiwatch.wordpress.com. ‘Voorbij de grens’ wordt vanaf 1 september elke maandagavond uitgezonden op één om 20u45. Een facilitator is iemand die het proces van persoonlijke toekomstplanning in de goede banen leidt. Persoonlijke toekomstplanning is een heel krachtig instrument dat mensen met een ondersteuningsnood toelaat hun eigen levensproject uit te tekenen en te leven. De opleiding leidt mensen op tot facilitators en geeft tegelijk een heel goed beeld van wat persoonlijke toekomstplanning eigenlijk is. Meer info vind je op www.planvzw.be |
|||
Sensibilisatie  |
GRIP organiseerde in het voorjaar van 2005 een cartoonwedstrijd. Wij selecteerden voor jou de beste inzendingen. De cartoon van de maand is er één van cartoonist Ludo Goderis en draagt de titel "Analfabeet".
Reserveer de volledige cartoontentoonstelling van GRIP gratis voor je organisatie, dienst of instelling. |
|||
Column |
De vakantie is weeral voorbij. Goed, beter dan het weer, leuk maar voorbijgevlogen. Vanaf januari kwamen we al wat in vakantiestemming: het aanbod van verschillende organisaties die kampen verzorgen viel in de bus. Crefi, Sportival, Kazou, Koning Kevin, sport of taal, avontuur of sprookjesachtig,… Het ene boekje al kleurrijker en verzorgder dan het andere. Aanbod te over, voor iedereen is er wel iets leuks te vinden,... als je tenminste geen downsyndroom of een andere handicap hebt. Want de vragen en bezorgdheden steken de kop op bij het doorbladeren van de brochures. De kampen zien er allemaal om ter tofst uit, ook in Tane’s ogen, maar kunnen we hem wel mee laten gaan op detectivekamp, Franse les of een kamp met allerhande stoere sporten? Wat kan hij aan, wat ziet de leiding zitten, hoe zullen de andere kinderen reageren,... Er bestaat een redelijk uitgebreid aanbod aan kampen voor kinderen en jongeren met een handicap. Toch spreekt het ons minder aan om Tane daarvoor in te schrijven. Want wat klinkt er het leukst: een kamp met kinderen en jongeren van 6 tot 30(!) jaar met een licht tot ernstige verstandelijke handicap, zonder een specifiek thema, met veel spel, muziek, knutselen en terrasjes doen of een heus piratenkamp voor leeftijdsgenootjes met piratenbloed in de aderen. Tane gaat bovendien naar een gewone Freinetschool, volgt tekenacademie en gaat al jaren naar de jeugdbeweging. En toch... het is een stap om te informeren bij de organisaties of Tane mee kan. Litse, de jongere zus van Tane, schrijven we gewoon in. Bij Tane moet er een drempel overwonnen worden. En nochtans, Tane deed al verschillende ‘inclusieve’ kampen, steeds kon hij mee en bleek het kamp een succes. Dus waarom toch onze aarzeling om even aan de organisator te vragen of Tane ook mee kan? Bij enkele organisaties is Tane intussen al gekend, dus daar zijn we al over de drempel heen. Maar ik ben me ervan bewust dat er nog momenten zullen komen waarbij het kunnen/mogen meedoen voor Tane moeilijker is. Want Tane wil ook naar de muziekschool, wil ook iets doen van de grabbelpas,... Het eerste kamp deze zomer waren de Ridders en Jonkvrouwen van de KSJ. Speelvogel Tane en Sloeber Litse trokken met de volledige groep naar Zutendaal. Tane vertelt niet veel en als je er niet bij was, is het de vraag of dat wat hij vertelt ook echt zo gebeurd is. Vaak blijkt het te kloppen, maar met zijn fantasie kan hij ook de zotste maar geloofwaardigse dingen beleven. Omdat zus Litse op hetzelfde kamp was, weten we toch grotendeels wat ze allemaal deden. Ik betrap me er op dat ik via haar probeer te weten te komen hoe goed Tane meedeed, of hij flink stapte op dagtocht, niet te veel alleen rondliep, zelf zijn boterhammen smeerde,... Aan Tane daarentegen vraag ik niet hoe Litse het deed,... Bij het afhalen kwam de kok vertellen dat Tane zoveel zelfstandiger was geworden ten opzichte van vorig jaar. Best leuk om zoiets te horen. Enkele weken later trok Tane met medepiraten naar Koksijde. Weer een kamp samen met Litse. Omdat Litse maar één schooljaar jonger is, doen broer en zus veel dingen samen. Litse en Tane mogen kiezen of ze al dan niet samen op kamp gaan. Tot nu toe vinden ze het altijd leuk en dat siert hen. Het is volgens mij voor Litse niet evident om in een grote groep vreemde kinderen af te komen met haar broer met downsyndroom. Dat zij er geen probleem van maakt, is waarschijnlijk grotendeels de reden dat er ook geen problemen ontstaan. Het is zeker niet zo dat Litse zich tijdens het kamp met Tane bemoeit, met hem in een groepje wil voor spelletjes, bij hem aan tafel gaat zitten,... Wel komen ze elkaar op een leuke manier tegen. Zo koos ze bijvoorbeeld tijdens de uitstap naar Plopsaland voor de groep ‘wild-rustig’. Ze had ook voor de wilde attracties kunnen gaan, maar hier koos ze voor ‘samen met Tane in een groep zitten’. Bij het piratenkamp ging er een extra leidster mee voor Tane. Zo waren er drie leidsters voor een groepje van 18 kinderen. Els kwam voordien al kennismaken. Ze had allerhande vragen en wij konden van alles vertellen over Tane. Ik was in eerste instantie een beetje weigerachtig ten opzichte van de extra begeleiding. Tane is een mooi voorbeeld van ‘aangeleerde hulpeloosheid’. Vooral nieuwe mensen spant hij voor zijn kar en laat hij dingen voor hem doen die hij vaak al jaren zelf doet. ‘Waarom iets doen dat een ander wel voor je wil doen’ lijkt hij te denken. Maar het was goed de extra begeleiding. Els pakte het zeer goed aan, was extra mee voor het groepje van Tane en zeker niet uitsluitend voor hem. Bijkomstig leuk was dat zij na het kamp wat kwam vertellen. Zo hebben we wat info over het verloop en vernamen we ook dat Tane zeer goed optrok met drie jongens uit zijn groepje en dat Litse haar eigen weg ging. Op het einde van de zomer ging Tane nog op Soeperman-kamp met Crefi. Sinds de derde kleuterklas gaat Tane jaarlijks mee met één van de kampen van deze organisatie van de Gezinsbond. Siltn schreven we in voor een bouwkamp. Een eerste slaap-kamp voor onze derde kleuter. Zo waren de twee broers tijdens dezelfde periode op hetzelfde domein, maar wel op een ander kamp. Bij het brengen van de kinderen was het een leuk weerzien met de hoofdmonitor van Siltn. Al twee keer was hij hoofdmonitor van Tane en het was een geruststelling dat hij daar ook aanwezig was. Tane deed super goed mee met de ontvangstspelletjes waar ook de ouders nog bij zijn en volgens de beknopte uitleg na het kamp nam hij ook aan de andere activiteiten actief deel. Hij voerde zijn soeperman-gebaar en kreet trouwens zeer echt en stoer op tijdens het afsluitmoment voor de ouders. Je merkte dat hij zich goed voelde en volop mee was gegaan in het verhaal van het kamp. En niet te geloven. Het thuisfront ontving post! Al jaren wachten we tevergeefs op een briefje, een kaart of een tekening van Tane. Meestal vind ik bij het uitpakken het begin van een mooie brief of tekening voor ons tussen zijn bagage, maar post kregen we nooit. Dit jaar dus wel. De enveloppe met ons adres op, die al jaren met Tane meegaat, ging eindelijk eens op de post. De kaart kwam aan nadat Tane al lang weer goed en wel thuis was, maar het was een blij moment om kamppost van Tane te mogen openmaken. De laatste week van de vakantie ging Tane op Holsteenkamp met grootmoeke en grootvake. De kampeerweek, in onvervalste scoutstijl, met de vijf oudste kleinkinderen, waarvan Tane (9 jaar) de oudste is, was een succes. Grootvake weet niet wie er het meest heeft genoten: de kleinkinderen of hij en grootmoeke. Sofie Willems |
|||
Sluit aan |
Heb je voeling met onze werking en sta je achter onze standpunten, word dan sympathisant van GRIP (gratis). Het zal onze organisatie meer draagkracht geven bij het beïnvloeden van het beleid. Op deze link vind je een invulformulier. Dank ! |
|||
|
Archief |
Onze oudere nieuwsbrieven kan je bekijken op het deel nieuwsbrief van onze website |
|||
 |
|
De boekentas verwijst naar het PGB als rugzakje met geld. Met dit cadeau wilden we ook benadrukken dat de 200 deelnemers niet de proefkonijnen, maar de leermeesters van het experiment zijn. Om de minister te ondersteunen in het kijken vanuit al die individuele standpunten, gaven we hem onder andere nog verschillende brillen, een verrekijker en een vergrootglas mee. 
Katrijn Ruts is geen onbekende voor GRIP. Een paar jaar geleden kwam ze als projectmedewerker de ploeg van GRIP versterken. Katrijn werkte toen aan de Inclusie Effectenrapportering en de Meetindicatoren voor Inclusie. Na deze tijdelijk tewerkstelling kon Katrijn aan de slag als inhoudelijk medewerkster bij het VGPH (Vlaams Gebruikers Platform personen met een Handicap). Op 16 oktober neemt Katrijn – met haar gekende enthousiasme - de fakkel over van Elke. 
Jos Wouters vervangt vanaf 1 oktober Severine als stafmedewerker Handicap en Arbeid. Voordien werkte Jos ondermeer als begeleider in een bezigheidstehuis voor volwassenen met een verstandelijke handicap en als financieel en administratief verantwoordelijke in een sociale werkplaats. Hij heeft een lichte spraakhandicap en ervoer zelf aan den lijve welke bergen er (soms) dienen te worden beklommen om (te)werk(stelling) mogelijk te maken voor personen met een handicap. Jos ziet het als een nieuwe uitdaging om daar binnen en ook buiten GRIP werk van te maken. 
