21 april 2017 - GRIP stond drie dagen op de REVA-beurs in Flanders Expo. Bezoekers kunnen daar informatie zoeken over individuele hulpmiddelen. Via onze stand en 'inclusietafels' konden zij ook kennismaken met GRIP. Omgekeerd leren wij ook van hun vragen en verhalen. Een vrouw vertelt:

"Mijn dochter wil een huis kopen, maar krijgt geen schuldsaldoverzekering. Dus wat is dan de oplossing? Het hele bedrag op tafel kunnen leggen? Het klopt toch niet dat personen met een handicap daardoor geen eigen woning kunnen verwerven? De economische verzekeringslogica staat boven de mensenrechten?" Ja, klopt, en mensen met een chronische ziekte komen dit ook tegen. Een probleem dat al langer aansleept, tot op vandaag blijkbaar? Een aandachtspunt dat we verder zullen bekijken. 

Een architect die bezig is met aanpasbaar bouwen vertelt een ervaring van een vrouw met Multiple Sclerose. Haar ziekte zal verergeren en er binnen 10 a 15 jaar voor zorgen dat ze een aangepast huis nodig heeft. Ze renoveert momenteel haar huis en wil dat nu al zo doen dat het aangepast is voor later. Maar daarvoor krijgt ze geen terugbetaling. We hebben het er later nog over met een andere bezoeker: het beleid denkt niet voldoende toekomstgericht op vlak van toegankelijkheid van woningen. Er is een enorm tekort aan aangepaste woningen. Moet de overheid niet financieel bijspringen voor wie zijn huis toegankelijker wil maken, zodat stilaan meer woningen op de privé-markt meer aangepast geraken? 

Iemand die al 31 jaar in een instelling verblijft in een ruime kamer, moet zeer binnenkort verhuizen naar een klein kamertje binnen dezelfde voorziening. Kan dat eigenlijk wel? Kan de minister daar niets tegen doen? Heeft zij niet het recht om daar te blijven wonen? Waarom doet de overheid daar niets tegen? 

Een man komt vertellen over zijn nieuwe initiatief. Tijdens ons gesprek blijkt dat zijn zoontje met een handicap al 8 jaar op de wachtlijst staat voor PAB, dit ook werkelijk nodig heeft, en dat de ouders ervan uitgaan dat ze verder niets hoeven te doen. Schijnbaar heeft hun contactpersoon die hun registratie op de wachtlijst heeft in orde gemaakt, daarna zijn of haar werk niet meer gedaan. Een illustratie die weer bevestigt hoe ingewikkeld het systeem is en hoe mensen hun recht op ondersteuning mislopen. 

Inclusietafels

Dit jaar hebben we een dubbele plaats voor onze stand aangevraagd. Naast de tafel met onze foldertjes, teksten enzovoort is er ruimte voor een rond tafeltje met wat stoelen. Fijn om even met wat mensen apart te kunnen gaan zitten en wat rustiger praten. En ook de plaats om onze aangekondigde 'inclusietafels' te houden: 2 keer per dag gaan die door, telkens hebben we iemand uitgenodigd om te vertellen over wat voor hem of haar inclusie betekent, op vlak van onderwijs, werk, inkomen, wonen of ondersteuning. Wie komt luisteren kan vragen stellen of ervaringen delen.

Vandaag hadden we het over inkomen en ondersteuning. Bij dat eerste thema een heel ontnuchterend gesprek over de kloof tussen het inkomen dat mensen vaak maar hebben en de hoge prijzen van woningen (zowel om te kopen als te huren). Voor wie te veel aan huisvesting moet besteden, zijn alternatieven heel moeilijk te vinden. Voor sociale huisvesting zijn lange wachttijden.

Bij de tweede inclusietafel, over ondersteuning, aken we kennis met een jonge studente met een handicap. In een sfeer van vertrouwen wordt uitgewisseld over leven met een eerder onzichtbare handicap, en over persoonlijke assistentie. We merken weer dat persooonlijke assistentie nog steeds voor velen onbekend is, hoewel het de ondersteuning zou geven die ze nodig hebben, ook bv op vlak van onderwijs.

Net voor we vertrekken naar huis krijgen we nog een vrouw over de vloer die getuigt: "ik werk als ergotherapeute maar heb een blijvend probleem aan een van mijn ledematen. Mijn werkgever heeft gezegd dat ik niet meer als ergoterapeute kan werken en zegt dat ze een andere job binnen de organisatie zal zoeken. Maar ik denk dat ik wel nog als ergotherapeute kan blijven werken, mits een aantal aanpassingen. Iets voor Unia om te onderzoeken waarschijnlijk. Een werkgever die geen redelijke aanpassingen toestaat, maakt zich strafbaar aan discriminatie. 

Het valt me op: we hebben toch al verschillende keren naar Unia doorverwezen. Bij Unia kan je terecht met klachten over discriminatie en wanneer je denkt dat je rechten worden geschonden. Unia volgt op hoe het staat met de rechten uit het VN-Verdrag inzake de Rechten van Personen met een Handicap. Nog heel wat werk aan de winkel, merken we ook vandaag weer...

Welkom!

Morgen zaterdag de laatste dag van de REVA-beurs. Ongetwijfeld nog een boeiende dag aan de stand, nog twee inclusietafels, over wonen en werk. En ons debat over Wonen om 14u. We praten onder meer met Björn Anseeuw (N-VA), Vlaams parlementslid, en Hilde Reynvoet van de Stad Gent. We gaan het hebben over drie belangrijke drempels bij het zoeken naar een geschikte woning: de betaalbaarheid, de toegankelijkheid, en discriminatie. Initiatieven als cohousing stippen we ook even aan. Van harte welkom aan iedereen die nog wil aansluiten!

 

 

 

gelijke kansen