16 december 2016 - Ondanks de duidelijke opdracht van het VN-comité in Genève om in te zetten op persoonlijke assistentie, blijft PAB voor kinderen en jongeren onbereikbaar. Journaliste Veerle Beel van De Standaard liet 3 gezinnen aan het woord. Van 1 verhaal werd ook een filmpje gemaakt.cartoon persoonsgebonden budget pgb

Gezinnen moeten jarenlang vechten voor inclusie voor hun kind, zonder de nodige assistentie in de thuissituatie en buitenshuis. Daardoor geraken zij helemaal opgebrand met gevolgen als burn out, depressie en verwaarlozing. Wanneer zij dan ten einde raad toch maar een instelling vragen, is er wel overheidsbudget. 

Segregatie nog altijd de vlotste weg

GRIP vindt dat het huidige welzijnsbeleid de segregatie van de toekomstige generatie blijft bevorderen en de omslag naar een inclusieve samenleving afremt en bemoeilijkt. Het beleid zorgt er immers voor dat er in een internaat en semi-internaat vrij vlot plaats is, terwijl sommige jongeren zelfs al 15 jaar op een PAB wachten. Het belastingsgeld van deze gezinnen gaat naar dure instellingen, maar voor hun PAB is er geen geld. Ouders die het ondraaglijk moeilijk krijgen zonder assistentie thuis, krijgen de boodschap: 'vraag een voorziening, dan krijg je snel een plaats.' 

Hart voor Handicap wil aan inclusie werken. In dit kader publiceerde journaliste Veerle Beel van De Standaard op 13, 14, 15 en 16 december 2016 een reeks pakkende portretten van gezinnen die persoonlijke assistentie nodig hebben. Deze gezinnen begrijpen niet dat een overheid die spreekt van zelfsturing hen de tools niet in handen geeft.  

Dinsdag 13 december 2016

Sem is 10 jaar en aardt totaal niet in een voorziening. Zijn ouders zijn heel gemotiveerd om Sem bij zich te houden en een zo gewoon mogelijk leven te geven. Maar ze ervaren dat het recht op inclusie van hun kind niet wordt ondersteund door de overheid.  

Lees het verhaal van Sem

De getuigenis van de ouders van Sem werd ook in beeld gebracht in een sprekend filmpje (5 min):

Bekijk het filmpje over Sem

Het artikel bij het filmpje kadert het verhaal van Sem in de bredere problematiek van de PAB-wachtlijst bij minderjarigen:

Lees artikel bij het filmpje 

In het artikel kondigt Minister Vandeurzen aan dat er geld zal komen voor 200 à 250 nieuwe PAB's en dat dat een inhaaloperatie is. GRIP maakt hier de kanttekening bij dat het waarschijnlijk is dat er ook weer een heel aantal PAB-vragen bij komen volgend jaar. In het beste geval blijft volgens ons de wachtlijst op 1300 vragen hangen. Een inhaaloperatie kan men dit niet noemen. 

Woensdag 14 december 2016

Tane is 17 jaar. Zijn ouders strijden al jaren voor inclusie. Maar de energie is op, een burn out in de maak. Tane zelf vindt het evident dat hij naar een gewone school gaat. Maar doordat er geen PAB is kan hij toch niet volwaardig meedoen, en daar wordt hij heel verdrietig van.

Tane staat al 8 jaar op de wachtlijst voor PAB. Als de ouders semi-internaat en buitengewoon onderwijs hadden gevraagd, was hij al lang van de wachtlijst af geweest.

Bij de wachtlijst van de volwassenen zal men vanaf volgend jaar onder meer rekening houden met de wachttijd. Maar de wachttijd van Tane en andere PAB-vragers zal worden geschrapt als ze 18 worden. Is dat geen discriminatie? De minister wil tot op vandaag niet garanderen dat hun oorspronkelijke datum van aanvraag behouden blijft. 

Lees het verhaal van Tane

Donderdag 15 december 2016

Stan is 5 jaar en heeft nog twee jongere broertjes en zusjes. Het verhaal van Stan maakt heel duidelijk hoe gezinnen zijn overgeleverd aan de goodwill van instellingen.

Er is een enveloppe geld in de schuif van het VAPH (de overheid), gerserveerd speciaal voor Stan. Maar de enveloppe mag maar open als een voorziening zegt dat ze Stan wil en een aanbod kan doen dat geschikt is. Tot op vandaag is dat toch niet gebeurd.

Iedereen is het erover eens dat het gezin de integrale enveloppe zelf in handen moet krijgen om zelf assistentie thuis te kunnen regelen. Maar dit is nog altijd niet mogelijk gemaakt door de politiek verantwoordelijken.

Lees het verhaal van Stan

Vrijdag 16 december 2016 

Katrijn Ruts van GRIP vzw legt uit hoe het komt dat er geen geld is voor Persoonlijke AssistentieBudgetten. Hoe komt het dat PAB-vragen van gezinnen met minderjarige kinderen tot 15 jaar op de wachtlijst staan? Hoe kan het anders?

Volgens GRIP ligt een van de sleutels erin om geld van plaatsen die vrijkomen in internaten en semi-internaten te verdelen over de langst wachtenden. Dat zijn ongetwijfeld bijna allemaal PAB-vragen.

De politieke moed om in te gaan tegen de lobby van die instellingen lijkt momenteel echter te ontbreken. 

Lees het artikel in De Standaard met analyse van GRIP

Laat je niet onmoedigen! Kom op voor het recht op inclusie.

Gezinnen die al een tijd zonder ondersteuning zitten krijgen vaak de boodschap dat ze best hulp van een voorziening vragen. Dan worden ze veel sneller geholpen. Want bij PAB is het perspectief nul. Moeten gezinnen geen PAB meer aanvragen omdat er toch weinig kans is dat ze het krijgen? 

  • Nee, we denken dat als PAB een oplossing kan bieden voor de ondersteuningsnood, het juist belangrijk is om wel een aanvraag in te dienen. 
  • Indien u vindt dat uw rechten worden geschonden omdat u de juiste ondersteuning niet krijgt om uw kind een gewoon leven te geven, kan u een klacht indienen bij Unia. Unia volgt de uitvoering van het VN-Verdrag op. Contact opnemen met Unia kan via volgende link: http://unia.be/nl/contact-opnemen-met-unia  
  • Laat van u horen, aan de pers, aan politieke verantwoordelijken. Zo wordt het nog duidelijker dat zij meer moeten inzetten op ondersteuning thuis en in de gewone samenleving. 
  • Wie wil meewerken om maatschappelijke beweging te brengen en op te komen voor het recht op persoonlijke assistentie, kan contact opnemen met Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

gelijke kansen