Allemaal samen! Collectieve zorg

Problemen

Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.

Stel je voor dat je verplicht moet samenwonen - niet met je partner, familie of mensen die je zelf kiest, maar met wildvreemden. Werken doe je samen, 50 meter verder in de beschutte werkplaats van dezelfde organisatie. Sporten doe je samen, wanneer het ingepland staat in het weekschema. Een uitstap maken doe je samen, allemaal dezelfde.

Mensen hebben niet dezelfde smaak en interesses. Niet dezelfde medische noden, niet dezelfde talenten en carrièredromen. Collectieve zorg kan dus nooit voor iedereen de gepaste ondersteuning bieden.

Erg efficiënt is dit systeem ook niet per se. Veel geld gaat nu naar totaalpakketten, ook al maakt de persoon geen gebruik van alle diensten in dat pakket. De ene krijgt dus teveel ondersteuning, de andere veel te weinig.

Bovendien sluit het instellingsleven mensen vaak af van de maatschappij. Sommigen kennen op de duur niemand meer buiten de wereld van de instellingen.

De laatste jaren zijn er gelukkig een aantal nieuwe diensten, zoals begeleid en beschermd wonen. Sommige voorzieningen doen hard hun best om hun aanbod te individualiseren. Ze doen dit geheel vrijblijvend en moeten veel creativiteit aan de dag leggen. Binnen de huidige regelgeving is het immers veel gemakkelijker om op de klassieke manier te werken.

Een andere positieve evolutie is het persoonlijk assistentiebudget (PAB). Hiermee kun je zelf assistenten inhuren en hoef je niet noodzakelijk naar een instelling. Helaas zet de overheid hier veel minder op in dan op de collectieve zorg. Ook hier dus lange wachtlijsten.

< Vorige		Volgende >

Verhalen van de mensen

Eddy: Minder schuldgevoel, minder afhankelijk

Ik ben 40 jaar en heb een full-time job. Ik word langzaam blind, daarom heeft mijn vrouw ervoor gekozen om thuis te blijven. Hierdoor voelde ik me vroeger schuldig en afhankelijk. Nu heb ik een PGB (persoonsgebonden budget) en wordt het werk van mijn vrouw voor een deel betaald – en dus ook anders gewaardeerd. Onze relatie is nu veel minder een afhankelijkheidsrelatie.

Lees meer

Dominiek: een leven lang opgesloten

Ik heb een licht mentale handicap. De eerste 39 jaar van mijn leven heb ik bijna altijd in instellingen gewoond. In sommige voorzieningen waren er veel regeltjes en controles. Elke dag was er ook strak ingedeeld. Niemand vroeg welke activiteiten we graag deden of wat we wilden leren. Door het PAB is mijn leven gelukkig totaal veranderd.

Lees meer

Acties

Wat wij doen

In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.

Lees meer

Wat jij kan doen

Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!

Lees meer

In de pers

Interviews

Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.

Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60

Op het internet

Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:

Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be

Problemen en Oplossingen