Voor je eigen bestwil… Zorgen en betuttelen
Problemen
De ‘gehandicaptenzorg' is met de beste bedoelingen gestart. Tot de jaren '70 bemoeide de overheid zich er nog niet veel mee. De meeste instellingen waren opgericht uit liefdadigheid. Vandaag willen mensen met een handicap geen liefdadigheid meer. Ze willen gelijke rechten! Ze willen geen zorg, maar ondersteuning. Geen betutteling, maar zelf beslissingen nemen.
Ook al is er veel veranderd, toch is de liefdadige, verzorgende mentaliteit nog lang niet verdwenen. Veel beslissingen worden van bovenaf genomen. Eén voorbeeld: vrouwen met een verstandelijke beperking krijgen vaak anticonceptiemiddelen of een sterilisatie zonder dat het hen gevraagd wordt… of zelfs maar verteld! Ander voorbeelden - soms banaal, soms absurd - lees je in het verhaal van Vera.
Het is ook tekenend hoe de zorg gefinancierd wordt. Het meeste geld vloeit van de overheid naar de voorzieningen, zonder dat de mensen zelf inspraak krijgen over wat er met dat geld gebeurt. Er is blijkbaar heel wat weerstand om aan de persoon met een beperking (of zijn wettelijke vertegenwoordiger) een budget toe te vertrouwen.
| < Vorige |
|---|
Verhalen van de mensen
Eddy: Minder schuldgevoel, minder afhankelijk
Ik ben 40 jaar en heb een full-time job. Ik word langzaam blind, daarom heeft mijn vrouw ervoor gekozen om thuis te blijven. Hierdoor voelde ik me vroeger schuldig en afhankelijk. Nu heb ik een PGB (persoonsgebonden budget) en wordt het werk van mijn vrouw voor een deel betaald – en dus ook anders gewaardeerd. Onze relatie is nu veel minder een afhankelijkheidsrelatie.Nele: Ik ben jong en ik wil wat!
Ik ben 28 jaar en ik heb zin in het leven. Ik het een evoluerende spierziekte waardoor ik steeds meer beperkt word in mijn bewegingen. Dat betekent nog niet noodzakelijk een beperking van mijn bewegingsvrijheid en mijn activiteiten. Ik heb vooral voldoende assistentie nodig. Dankzij het PGB kan ik een beroep doen op assistenten en voorzieningen. Ik ben nu veel minder afhankelijk van mijn ouders om te gaan werken, toneel te spelen, iets van mijn leven te maken.Acties
Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Ondersteuning op maat
Mensen hebben verschillende talenten en beperkingen, verschillende noden en toekomstdromen. Voor mensen met een handicap is dat niet anders. Een collectief aanbod - voor een hele groep hetzelfde - dat werkt nooit voor iedereen. Om het juiste aanbod te geven, moet men eerst luisteren naar wat iemand wil en wat hij daarvoor nodig heeft.
Allemaal samen! Collectieve zorg
Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.
