Arlette: meer contacten voor mijn dochter, meer ruimte voor mezelf
Ik ben de mama van Aurélie. Zij is 24, heeft een verstandelijke handicap en ook epilepsie. Door het persoonsgebonden budget kan ik het nu veel beter aan om voor mijn dochter te zorgen. Financieel, maar ook mentaal. Aurélie zelf heeft nu meer afwisseling en sociale contacten.
Omdat mijn Aurélie ieder moment een gevaarlijke aanval kan krijgen, moet er altijd iemand in de buurt zijn. Ik ben alleenstaand, dus moet ik een oplossing vinden als ik naar mijn werk ga, boodschappen doe, naar de dokter ga, enzovoort. Ik doe dan een beroep op een voormalige verpleegster, maar vroeger moest ik die dus helemaal zelf betalen. De helft van mijn loon ging daar naartoe.
Nu kan ik haar betalen met het PGB en kan ik ook mijn studerende zoon vaker inschakelen als assistent. Daarnaast kan Aurélie drie dagen per week naar een dagcentrum, waar ze zich duidelijk goed voelt.Vroeger was ze altijd alleen met mij of met de assistente. De schat aan sociale contacten die ze nu heeft, heeft haar leven als jonge vrouw duidelijk verrijkt.
Zelf heb ik door het PGB veel meer ademruimte. Niet alleen financieel, maar ook mentaal. Het maakt een enrom verschil te weten dat ik er niet meer alleen voor sta. Het is toch een enorme verantwoordelijkheid en ze mag geen minuut alleen gelaten worden. Maar af en toe heb ik ook wel eens een moment voor mezelf nodig.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Verhalen van de mensen
Nele: Ik ben jong en ik wil wat!
Ik ben 28 jaar en ik heb zin in het leven. Ik het een evoluerende spierziekte waardoor ik steeds meer beperkt word in mijn bewegingen. Dat betekent nog niet noodzakelijk een beperking van mijn bewegingsvrijheid en mijn activiteiten. Ik heb vooral voldoende assistentie nodig. Dankzij het PGB kan ik een beroep doen op assistenten en voorzieningen. Ik ben nu veel minder afhankelijk van mijn ouders om te gaan werken, toneel te spelen, iets van mijn leven te maken.Eddy: Minder schuldgevoel, minder afhankelijk
Ik ben 40 jaar en heb een full-time job. Ik word langzaam blind, daarom heeft mijn vrouw ervoor gekozen om thuis te blijven. Hierdoor voelde ik me vroeger schuldig en afhankelijk. Nu heb ik een PGB (persoonsgebonden budget) en wordt het werk van mijn vrouw voor een deel betaald – en dus ook anders gewaardeerd. Onze relatie is nu veel minder een afhankelijkheidsrelatie.Acties
Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Allemaal samen! Collectieve zorg
Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.
Voor je eigen bestwil… Zorgen en betuttelen
De ‘gehandicaptenzorg' is met de beste bedoelingen gestart. Tot de jaren '70 bemoeide de overheid zich er nog niet veel mee. De meeste instellingen waren opgericht uit liefdadigheid. Vandaag willen mensen met een handicap geen liefdadigheid meer. Ze willen gelijke rechten! Ze willen geen zorg, maar ondersteuning. Geen betutteling, maar zelf beslissingen nemen.
