Dominiek: een leven lang opgesloten
Ik heb een licht mentale handicap. De eerste 39 jaar van mijn leven heb ik bijna altijd in instellingen gewoond. In sommige voorzieningen waren er veel regeltjes en controles. Elke dag was er ook strak ingedeeld. Niemand vroeg welke activiteiten we graag deden of wat we wilden leren.
Dus na mijn verplichte opleiding werkte ik in een beschutte werkplaats, die ik ook al niet zelf mocht kiezen. Uitgaan mocht niet of ik moest heel vroeg weer thuis zijn. Buiten de instelling kende ik zo goed als niemand. Ik voelde me vreselijk eenzaam en ongelukkig. Soms wilde ik liever sterven.
Ik had het geluk om één vriend te hebben, een echte koppigaard en een vechter. Hij heeft ervoor gezorgd dat we in Vlaanderen een PAB kunnen krijgen: een persoonlijk assistentie budget. Nu heb ik drie assistenten in dienst en heb ik een sociaal netwerk kunnen opbouwen. Ik woon alleen in een huisje in Gent, ik maak films en doe vrijwilligerswerk. Vroeger had niemand gedacht dat ik dat zou kunnen. Maar ik heb geluk. Veel mensen met een handicap willen een PAB, maar de meesten krijgen er geen of moeten heel lang wachten. Zij kunnen hun dromen nog altijd niet waarmaken.
Lees ook het uitgebreide levensverhaal van Dominiek.
Wil je weten waarom niet iedereen zo'n geluksvogel is als Dominiek? Ga naar geld in eigen handen.
| < Vorige |
|---|
Verhalen van de mensen
Eddy: Minder schuldgevoel, minder afhankelijk
Ik ben 40 jaar en heb een full-time job. Ik word langzaam blind, daarom heeft mijn vrouw ervoor gekozen om thuis te blijven. Hierdoor voelde ik me vroeger schuldig en afhankelijk. Nu heb ik een PGB (persoonsgebonden budget) en wordt het werk van mijn vrouw voor een deel betaald – en dus ook anders gewaardeerd. Onze relatie is nu veel minder een afhankelijkheidsrelatie.Jan: Ik ben supergelukkig. Het PGB was een geschenk uit de hemel.
Ik ben 29 jaar en heb een lieve vrouw van 32. Ik heb al 13 jaar multiple sclerose. De laatste jaren had mijn vrouw een dubbele dagtaak: ze had een job en deed niet alleen het huishouden, maar was ook mijn assistent - zij het onbetaald. Door het persoonsgebonden budget staan we nu niet voor een verscheurende keuze. Ons leven is veel minder stresserend en daardoor is mijn ziekte zelfs gestabiliseerd!Acties
Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Geld in eigen handen
Nu lopen de geldstromen in de ‘gehandicaptenzorg' boven de hoofden van de mensen om wie het eigenlijk gaat. De overheid en de voorzieningen regelen alles onder elkaar. De persoon zelf heeft weinig te zeggen over wat er met dat geld gebeurt. Hij kan bijgevolg kiezen tussen wat er bestaat, en vaak is dat een all-in pakket of helemaal niets.
Allemaal samen! Collectieve zorg
Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.
