Verhalen zonder keuzes
Monique: Mijn draagkracht is groot! Maar niet oneindig.
Ik ben blind en een alleenstaande, jonge mama. Mensen bewonderen mij als een zelfstandige vrouw die haar plan trekt en het goed kan uitleggen. Maar ik heb nog zoveel dromen die ik niet kan waar maken – puur door een gebrek aan ondersteuning.
Lees meer: Monique: Mijn draagkracht is groot! Maar niet oneindig.
Vera: Verboden relatie
Ik woon in een instelling. Altijd weer andere mensen die me wassen. Ik mag drie sigaretten per dag roken. Ze denken dat ik een klein kind ben. Ik heb al zes jaar een relatie met een man. Eén keer per week mag ik hem bellen. Dankzij mijn zus kan ik hem om de 2 weken eens zien. Drie uurtjes, en de hele tijd zijn er mensen rond ons.
Sarah: Wanneer kan ik het huis uit?
Ik ben 22 jaar. Ik werk halftijds en woon nog thuis. Daar heb ik het wel goed, maar het is toch niet de bedoeling dat ik nog lang bij mijn ouders blijf. Ik wil binnenkort alleen gaan wonen of samenwonen met mijn vriend. En dat is allemaal niet evident.
Lise: Ik wil eens op stap zonder mijn ouders!
Mijn naam is Lise en ik ben 18 jaar. Ik ga naar een gewone middelbare school, maar ik moest een paar keer veranderen van school en studierichting, omdat de hulp bij praktische zaken allemaal terechtkomt op mijn klasgenoten. En als ik buiten de school ergens naartoe wil, zit ik altijd maar met mijn ouders opgescheept.
Christophe: Ik wil zelf mijn huishouden bepalen.
Ik ben 34 jaar en zit in een rolstoel. Waar ik vroeger naar school ging en op internaat zat, daar woon ik nu in een afdeling voor volwassenen. Het is een vorm van zelfstandig wonen, maar ik zou graag nog meer zelfstandig zijn.
Eddy: Vogeltje in een gouden kooi
Kort na mijn geboorte heb ik een hersenbeschadiging opgelopen, waardoor ik mijn ledematen niet goed kan controleren. Ik kreeg al snel de boodschap dat ik mij niet te veel illusies moest maken over mijn toekomst.
Verhalen van de mensen
Nele: Ik ben jong en ik wil wat!
Ik ben 28 jaar en ik heb zin in het leven. Ik het een evoluerende spierziekte waardoor ik steeds meer beperkt word in mijn bewegingen. Dat betekent nog niet noodzakelijk een beperking van mijn bewegingsvrijheid en mijn activiteiten. Ik heb vooral voldoende assistentie nodig. Dankzij het PGB kan ik een beroep doen op assistenten en voorzieningen. Ik ben nu veel minder afhankelijk van mijn ouders om te gaan werken, toneel te spelen, iets van mijn leven te maken.Dominiek: een leven lang opgesloten
Ik heb een licht mentale handicap. De eerste 39 jaar van mijn leven heb ik bijna altijd in instellingen gewoond. In sommige voorzieningen waren er veel regeltjes en controles. Elke dag was er ook strak ingedeeld. Niemand vroeg welke activiteiten we graag deden of wat we wilden leren. Door het PAB is mijn leven gelukkig totaal veranderd.Acties
Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Allemaal samen! Collectieve zorg
Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.
Geld in eigen handen
Nu lopen de geldstromen in de ‘gehandicaptenzorg' boven de hoofden van de mensen om wie het eigenlijk gaat. De overheid en de voorzieningen regelen alles onder elkaar. De persoon zelf heeft weinig te zeggen over wat er met dat geld gebeurt. Hij kan bijgevolg kiezen tussen wat er bestaat, en vaak is dat een all-in pakket of helemaal niets.
