Eddy: Vogeltje in een gouden kooi
Kort na mijn geboorte heb ik een hersenbeschadiging opgelopen, waardoor ik mijn ledematen niet goed kan controleren. Ik kreeg al snel de boodschap dat ik mij niet te veel illusies moest maken over mijn toekomst.
Specialisten adviseerden mijn ouders om mij naar het buitengewoon onderwijs te sturen, en dat gebeurde dus ook. Ik was de primus van de klas, maar ik had nog veel meer kunnen leren.
Ik wilde zo snel mogelijk alleen gaan wonen. Ik heb me al vroeg ingeschreven op een wachtlijst en woon nu al geruime tijd in een dienst voor zelfstandig wonen. Ik word heel goed verzorgd en geholpen in mijn woning, maar als ik ergens heen wil, moet ik zelf iemand regelen die met me meegaat. Ik moet dat uit eigen zak betalen of vrijwillige hulp vragen. Dat doe ik dus alleen voor serieuze dingen. Ik engageer mij in heel wat organisaties en ook in de politiek. Zelfs daar geraak ik niet altijd op de vergadering. Ik zou me graag nog meer engageren of misschien gaan werken. Of gewoon eens ontspannende uitstappen doen en meer mensen leren kennen. Maar binnen dit systeem kan ik daar allemaal geen assistentie voor krijgen. Dus zit ik meestal thuis, goed gesoigneerd als een vogeltje in een gouden kooitje.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Verhalen van de mensen
Arlette: meer contacten voor mijn dochter, meer ruimte voor mezelf
Ik ben de mama van Aurélie. Zij is 24, heeft een verstandelijke handicap en ook epilepsie. Door het persoonsgebonden budget kan ik het nu veel beter aan om voor mijn dochter te zorgen. Financieel, maar ook mentaal. Aurélie zelf heeft nu meer afwisseling en sociale contacten.Jan: Ik ben supergelukkig. Het PGB was een geschenk uit de hemel.
Ik ben 29 jaar en heb een lieve vrouw van 32. Ik heb al 13 jaar multiple sclerose. De laatste jaren had mijn vrouw een dubbele dagtaak: ze had een job en deed niet alleen het huishouden, maar was ook mijn assistent - zij het onbetaald. Door het persoonsgebonden budget staan we nu niet voor een verscheurende keuze. Ons leven is veel minder stresserend en daardoor is mijn ziekte zelfs gestabiliseerd!Acties
Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Allemaal samen! Collectieve zorg
Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.
Voor je eigen bestwil… Zorgen en betuttelen
De ‘gehandicaptenzorg' is met de beste bedoelingen gestart. Tot de jaren '70 bemoeide de overheid zich er nog niet veel mee. De meeste instellingen waren opgericht uit liefdadigheid. Vandaag willen mensen met een handicap geen liefdadigheid meer. Ze willen gelijke rechten! Ze willen geen zorg, maar ondersteuning. Geen betutteling, maar zelf beslissingen nemen.
