Vera: Verboden relatie
Ik woon in een instelling. Altijd andere mensen die me wassen. Ik mag drie sigaretten per dag roken. Ze denken dat ik een klein kind ben. Ik heb al zes jaar een relatie met een man. Eén keer per week mag ik hem bellen. Dankzij mijn zus kan ik hem om de 2 weken eens zien. Drie uurtjes, en de hele tijd zijn er mensen rond ons.
Van bij mijn geboorte ben ik spastisch. Mijn moeder zorgde voor mij tot haar dood. Ik ging nooit naar school en kan dus ook niet lezen of schrijven. Ik ben dan getrouwd met een man die ik heel graag zag. We kregen een dochter die is opgevoed door mijn broer. Mijn man is van mij weggegaan omdat ik weinig kon in het huishouden. Tenslotte ben ik terecht gekomen in instelling X. Ik slaap samen op de kamer met Francine, een oudere vrouw met wie ik goed overeen kom.
Wat me het meeste tegensteekt is dat de begeleiding en de stagiairs zo vaak veranderen: altijd andere mensen die je wassen en aan je poep komen. Ze denken dat ik een klein kind ben: vroeger kreeg ik 5 sigaretten, sinds mijn verkoudheden nog 3. Alles wordt ook opgeschreven. Op vakantie is dat beter.
Zes jaar geleden leerde ik Piet kennen op een vakantiekamp. Piet kreeg na een ongeval serieuze geheugenproblemen. Hij woont alleen en het Wit-Gele Kruis helpt hem. Zijn zus Petra doet veel voor hem. Piet is ook gescheiden en heeft 2 kinderen. Elke week mag ik één keer bellen naar Piet, anders wordt het te duur. Om de veertien dagen komt Piet op bezoek van 2 uur tot 5 uur. Zijn zus brengt hem dan. We drinken dan samen met Petra iets of we praten met de andere bewoners. Heel de tijd zijn er mensen rondom ons. We zouden wel graag samen op de kamer gaan maar dat mag niet. Ook op de vakantiekampen zijn we nooit alleen. Ik denk dat de begeleiding van hier dit zo doorzegt aan de begeleiding van de kampen.
Onze droom is eens samen op weekend te gaan. Het heeft geen zin meer om dat te vragen. Als ge blijft vragen zijt ge een zaag. Al mijn familie is overleden, die kunnen niets meer doen voor mij. En ik kan niet uit mijn kar om weg te lopen. Soms denk ik : jullie hebben jullie leven, mag ik ook iets maken van het mijne?
Om privacy redenen zijn de namen in dit verhaal veranderd.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Verhalen van de mensen
Jan: Ik ben supergelukkig. Het PGB was een geschenk uit de hemel.
Ik ben 29 jaar en heb een lieve vrouw van 32. Ik heb al 13 jaar multiple sclerose. De laatste jaren had mijn vrouw een dubbele dagtaak: ze had een job en deed niet alleen het huishouden, maar was ook mijn assistent - zij het onbetaald. Door het persoonsgebonden budget staan we nu niet voor een verscheurende keuze. Ons leven is veel minder stresserend en daardoor is mijn ziekte zelfs gestabiliseerd!Arlette: meer contacten voor mijn dochter, meer ruimte voor mezelf
Ik ben de mama van Aurélie. Zij is 24, heeft een verstandelijke handicap en ook epilepsie. Door het persoonsgebonden budget kan ik het nu veel beter aan om voor mijn dochter te zorgen. Financieel, maar ook mentaal. Aurélie zelf heeft nu meer afwisseling en sociale contacten.Acties
Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Voor je eigen bestwil… Zorgen en betuttelen
De ‘gehandicaptenzorg' is met de beste bedoelingen gestart. Tot de jaren '70 bemoeide de overheid zich er nog niet veel mee. De meeste instellingen waren opgericht uit liefdadigheid. Vandaag willen mensen met een handicap geen liefdadigheid meer. Ze willen gelijke rechten! Ze willen geen zorg, maar ondersteuning. Geen betutteling, maar zelf beslissingen nemen.
Ondersteuning op maat
Mensen hebben verschillende talenten en beperkingen, verschillende noden en toekomstdromen. Voor mensen met een handicap is dat niet anders. Een collectief aanbod - voor een hele groep hetzelfde - dat werkt nooit voor iedereen. Om het juiste aanbod te geven, moet men eerst luisteren naar wat iemand wil en wat hij daarvoor nodig heeft.
