Monique: Mijn draagkracht is groot! Maar niet oneindig.
Ik ben blind en een alleenstaande, jonge mama. Mensen bewonderen mij als een zelfstandige vrouw die haar plan trekt en het goed kan uitleggen. Maar ik heb nog zoveel dromen die ik niet kan waar maken – puur door een gebrek aan ondersteuning.
In 2001 vroeg ik een persoonlijk assistentiebudget aan. Het is nu 2009. Mijn baby van toen is intussen een jongen van acht en ik moet het nog altijd stellen met een paar uurtjes per week dure poets- en familiehulp. Ik wil geen luxe, hoef geen bodyguard of iemand die me alles uit handen neemt. Maar als het mooi weer is, wil ik met mijn zoon graag eens naar zee, naar het bos, gaan fietsen… Ik ben op zoek naar een ander huis, een job. Ik wil uit mijn isolement breken!
Ja, ik kan (door aangepaste pc) huizen en vacatures opzoeken op internet. Maar het zoeken in kranten en tijdschriften kan ik niet. Dit geldt ook voor het invullen van papieren formulieren. Ja, ik kan me zelfstandig verplaatsen – als de route mij is aangeleerd. Ja, ik ken de weg naar de winkel, maar kan niet alles zelf uit de rekken halen. En ik heb een tandem, maar wie kan vooraan zitten?
Ook wat ik zelf kan, vraagt soms vreselijk veel energie. En je kan niet voor alles begeleiding vragen van vrienden, kennissen of buren. Zowel hun draagkracht als de mijne zijn groot, maar niet oneindig.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Verhalen van de mensen
Dominiek: een leven lang opgesloten
Ik heb een licht mentale handicap. De eerste 39 jaar van mijn leven heb ik bijna altijd in instellingen gewoond. In sommige voorzieningen waren er veel regeltjes en controles. Elke dag was er ook strak ingedeeld. Niemand vroeg welke activiteiten we graag deden of wat we wilden leren. Door het PAB is mijn leven gelukkig totaal veranderd.Eddy: Minder schuldgevoel, minder afhankelijk
Ik ben 40 jaar en heb een full-time job. Ik word langzaam blind, daarom heeft mijn vrouw ervoor gekozen om thuis te blijven. Hierdoor voelde ik me vroeger schuldig en afhankelijk. Nu heb ik een PGB (persoonsgebonden budget) en wordt het werk van mijn vrouw voor een deel betaald – en dus ook anders gewaardeerd. Onze relatie is nu veel minder een afhankelijkheidsrelatie.Acties
Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Persoonlijk netwerk
Mensen hebben een netwerk nodig. Vrienden en kennissen die niet betaald worden om voor jou te zorgen. Mensen die er gewoon voor je zijn en zonder meer luisteren naar jouw mening.
Geld in eigen handen
Nu lopen de geldstromen in de ‘gehandicaptenzorg' boven de hoofden van de mensen om wie het eigenlijk gaat. De overheid en de voorzieningen regelen alles onder elkaar. De persoon zelf heeft weinig te zeggen over wat er met dat geld gebeurt. Hij kan bijgevolg kiezen tussen wat er bestaat, en vaak is dat een all-in pakket of helemaal niets.
