Lise: Ik wil eens op stap zonder mijn ouders!
Mijn naam is Lise en ik ben 18 jaar. Ik ga naar een gewone middelbare school, maar ik moest een paar keer veranderen van school en studierichting, omdat de hulp bij praktische zaken allemaal terechtkomt op mijn klasgenoten. En als ik buiten de school ergens naartoe wil, zit ik altijd maar met mijn ouders opgescheept.
Ik heb een lichamelijke beperking, waardoor ik hulp nodig heb bij praktische dingen. De leerlingen van mijn klas helpen me soms met het uitpakken van mijn boekentas, het invullen van mijn agenda enz. Maar ze vinden het vaak lastig en dat zorgt voor veel spanningen. Op de duur besloot ik om toch eens het buitengewoon onderwijs uit te proberen. Ik wil natuurlijk wel het gewone lespakket volgen. Zo'n school bestaat alleen aan de andere kant van het land, daarvoor moet ik dus ook op internaat. Na een week zag ik dat dit absoluut niets voor mij was.
Nu zit ik weer op een school waar ik vroeger zat. Daar heb ik een paar vriendinnen. Alleen, nu moet ik weer een andere richting volgen. Normaal is het omgekeerd: je kiest eerst wat je wil studeren en dan zoek je een school. Bij mij was dat geen optie.
Ik begrijp die klasgenoten wel en ook de leerkrachten hebben al genoeg werk. Wat ik nodig heb is een persoonlijk assistentiebudget, maar door al die gekke regels krijg ik geen. Ik ben het beu om vrijwillige hulp te vragen en ik trek me wat terug. Ik zou nochtans graag meer afspreken met mijn vrienden of meer paardrijden, want dat is mijn grote passie. Maar mijn ouders hebben niet altijd tijd om in te springen. Ik wil trouwens ook wel eens ergens naartoe zonder de hele tijd met mijn ouders opgescheept te zitten. Hey, ik ben tenslotte 18 jaar!
| Volgende > |
|---|
Verhalen van de mensen
Eddy: Minder schuldgevoel, minder afhankelijk
Ik ben 40 jaar en heb een full-time job. Ik word langzaam blind, daarom heeft mijn vrouw ervoor gekozen om thuis te blijven. Hierdoor voelde ik me vroeger schuldig en afhankelijk. Nu heb ik een PGB (persoonsgebonden budget) en wordt het werk van mijn vrouw voor een deel betaald – en dus ook anders gewaardeerd. Onze relatie is nu veel minder een afhankelijkheidsrelatie.Jan: Ik ben supergelukkig. Het PGB was een geschenk uit de hemel.
Ik ben 29 jaar en heb een lieve vrouw van 32. Ik heb al 13 jaar multiple sclerose. De laatste jaren had mijn vrouw een dubbele dagtaak: ze had een job en deed niet alleen het huishouden, maar was ook mijn assistent - zij het onbetaald. Door het persoonsgebonden budget staan we nu niet voor een verscheurende keuze. Ons leven is veel minder stresserend en daardoor is mijn ziekte zelfs gestabiliseerd!Acties
Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Wachtlijsten: niet het enige probleem
Af en toe hoor je dat de ‘gehandicaptenzorg' aan de alarmbel trekt. Er zijn te weinig plaatsen in instellingen (of voorzieningen) en er is te weinig geld om de wachtlijsten op te lossen. Dat klopt natuurlijk. Toch is dit maar een deel van het probleem.
Persoonlijk netwerk
Mensen hebben een netwerk nodig. Vrienden en kennissen die niet betaald worden om voor jou te zorgen. Mensen die er gewoon voor je zijn en zonder meer luisteren naar jouw mening.
