Sarah: Wanneer kan ik het huis uit?
Ik ben 22 jaar. Ik werk halftijds en woon nog thuis. Daar heb ik het wel goed, maar het is toch niet de bedoeling dat ik nog lang bij mijn ouders blijf. Ik wil binnenkort alleen gaan wonen of samenwonen met mijn vriend. En dat is allemaal niet evident.
Ik heb bij de geboorte een zuurstoftekort gehad. Ik gebruik een rolstoel en word ook heel snel moe, daarom moet ik mijn energie goed doseren. Ik heb dus wel wat hulp nodig, maar het kan toch niet dat ik daarvoor mijn hele leven afhankelijk moet zijn van mijn ouders…?
Ik zie twee opties, maar eigenlijk zijn dat twee wachtlijsten. Ofwel ga ik voor focuswonen, daar woon je zelfstandig en kun je toch hulp oproepen. Daar komen maar heel af en toe plaatsjes vrij en het bestaat ook niet overal. Ofwel kies ik zelf mijn woonplaats en zoek daar samen met mijn vriend een gewoon huis. Dat huis moet wel rolstoeltoegankelijk zijn en ik heb dan een budget nodig om assistenten in te huren. Ik sta op de wachtlijst voor zo'n budget (PAB), maar niemand kan me vertellen hoe lang ik nog moet wachten. Wanneer ik ooit de stap uit het ouderlijk huis zal kunnen zetten, daar heb ik dus zelf weinig in te zeggen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Verhalen van de mensen
Nele: Ik ben jong en ik wil wat!
Ik ben 28 jaar en ik heb zin in het leven. Ik het een evoluerende spierziekte waardoor ik steeds meer beperkt word in mijn bewegingen. Dat betekent nog niet noodzakelijk een beperking van mijn bewegingsvrijheid en mijn activiteiten. Ik heb vooral voldoende assistentie nodig. Dankzij het PGB kan ik een beroep doen op assistenten en voorzieningen. Ik ben nu veel minder afhankelijk van mijn ouders om te gaan werken, toneel te spelen, iets van mijn leven te maken.Jan: Ik ben supergelukkig. Het PGB was een geschenk uit de hemel.
Ik ben 29 jaar en heb een lieve vrouw van 32. Ik heb al 13 jaar multiple sclerose. De laatste jaren had mijn vrouw een dubbele dagtaak: ze had een job en deed niet alleen het huishouden, maar was ook mijn assistent - zij het onbetaald. Door het persoonsgebonden budget staan we nu niet voor een verscheurende keuze. Ons leven is veel minder stresserend en daardoor is mijn ziekte zelfs gestabiliseerd!Acties
Wat wij doen
In 2009 voerde GRIP campagne met affiches met o.a. Roos Van Acker en natuurlijk het filmpje met Herman Brusselmans. Maar daarmee is de campagne niet afgelopen. In 2010 en 2011 blijven we streven naar keuzevrijheid en zelfbeschikking voor mensen met een handicap. We willen dat we ons ondersteuningsbudget zelf in handen kunnen krijgen. Met zo'n persoonsgebonden budget krijgen we meer grip op onze ondersteuning en dus ook op ons leven.Wat jij kan doen
Informatie is een sterk wapen. Informeer niet alleen jezelf (met een tocht door deze website), maar ook anderen. Stond je hier nog niet eerder bij stil? Dan is de kans groot dat je andere mensen ook de ogen kunt openen. Dat kan op veel manieren!In de pers
Interviews
Gepakt door een verhaal op deze website? Wees gerust, de verhalen zijn niet verzonnen. De meesten van hen kun je ook interviewen. Ook de GRIP-medewerkers staan tot uw beschikking voor een toelichting over de campagne.
Stuur een mailtje of bel naar 02/214.27.60
Op het internet
Deze campagne werd al opgepikt op o.a. de volgende websites of blogs:
Knack, De Standaard, Het Nieuwsblad, Nieuws.be, Gent Blogt, Superkrediet, Clint.be
Problemen en Oplossingen
Geld in eigen handen
Nu lopen de geldstromen in de ‘gehandicaptenzorg' boven de hoofden van de mensen om wie het eigenlijk gaat. De overheid en de voorzieningen regelen alles onder elkaar. De persoon zelf heeft weinig te zeggen over wat er met dat geld gebeurt. Hij kan bijgevolg kiezen tussen wat er bestaat, en vaak is dat een all-in pakket of helemaal niets.
Allemaal samen! Collectieve zorg
Misschien lijkt het evident en efficiënt om personen met een handicap samen te zetten in aparte woonvoorzieningen, activiteitencentra en speciale scholen. Toch heeft het heel wat nadelen, en dat geeft te denken.
