23 februari 2017 - Ouders die kiezen voor inclusief onderwijs moeten dit in Vlaanderen vaak zelf organiseren. Ze gaan op zoek naar vrijwilligers en werken een degelijke planning uit zodat hun kind de nodige ondersteuning krijgt. Dit was eerst ook de realiteit van Ann en Peter, ouders van Jorrit. GRIP ging op bezoek bij Jorrit en maakten een film over hoe assistent Jannick zijn leven, en dat van zijn ouders, veranderde.

Een leven zonder persoonlijk assistent

Jorrit (13 jaar) is geboren met een ernstige spierziekte. Zijn ouders kozen bewust voor inclusief onderwijs. Zonder assistentie vroeg dit van iedereen een enorme aanhoudende inspanning. Ann en Peter vertellen hoe ze zich de eerste jaren moesten behelpen met vrijwilligers. Dit liep niet zonder problemen. Een vrijwilliger kwam al eens niet opdagen en dan zat er niets anders op dan dat Ann of Peter verlof namen om mee met Jorrit naar school te gaan zodat hij toch ondersteuning kreeg. Toen Jorrit 6 jaar werd, kregen zijn ouders eindelijk het langverwachte persoonlijk assistentiebudget waarmee ze Jannick als persoonlijk assistent voor Jorrit in dienst konden nemen.

Persoonlijke assistent in de klas

In ‘#mijnassistent’ krijgen we een mooi beeld van de ondersteuning die een assistent kan bieden. Dit is voor elk kind of elke jongere verschillend. Jannick ondersteunt Jorrit bij het uitvoeren van schoolse activiteiten en participatie in de klas. Hij is ook een hulp bij activiteiten dagelijks leven (eten, jas aan en uit doen, toiletbezoek). Jannick zorgt er niet alleen voor dat Jorrit inclusief onderwijs kan volgen, door zijn assistentie is Jorrit minder vaak ziek. Beiden kennen elkaar nu zes jaar. Dit zorgt voor een vlotte samenwerking in vertrouwen, waarbij Jorrit zelf kan aangeven wat hij nodig heeft.

Geen luxe maar noodzaak

Vele kinderen wachten nog op een Persoonlijk Assistentiebudget (PAB) om een assistent te kunnen inzetten. Meer dan 1000 kinderen en jongeren staan op de wachtlijst. Velen al meer dan 5 jaar. Zij kunnen geen inclusief onderwijs volgen, tenzij hun ouders zelf een uitgebreid team samenstellen met vrijwilligers, studenten, en diensten of uit noodzaak beslissen dat een van beide ouders stopt met werken. Dit weegt heel zwaar op een gezin en is op lange termijn onhoudbaar. Of zoals Jorrit het zegt: “Als ik geen assistent zou hebben, dan zou ik het niet zo plezant vinden. Mama of papa zouden niet meer kunnen gaan werken om voor mij te zorgen."

Meer info:

gelijke kansen