8 september 2017 - Op 1 september ging met het nieuwe schooljaar ook het nieuwe model voor ondersteuning voor het M-decreet van start. Eind goed, al goed? Journaliste Kaja Verbeke van Apache liet GRIP, het Steunpunt voor Inclusie, een ouder en het kabinet van minister Crevits hierover aan het woord. 

Op de valreep werd er nog een akkoord afgesloten over de mogelijkheid dat regionale ondersteuningsteams ook in andere regio's ondersteuning mogen bieden. Hierdoor leek het voor sommigen of de ondersteuning nu voor iedereen in orde zou zijn. Zo eenvoudig is het jammer genoeg niet.

Ook deze dagen en weken blijft er nog veel onduidelijkheid door de te late lancering van het ondersteuningsmodel. De minister beaamt in haar reactie dat ouders inderdaad vaak nog niet weten hoeveel uur ondersteuning er zal zijn voor hun kind.

De bezorgdheid blijft bovendien dat er geen garanties zijn dat er voldoende ondersteuning zal zijn voor alle leerlingen.  

Meer info:

Lees het artikel van Apache van 4 september 2017: 'Een schooljaar begint op 1 september, niet op 1 oktober.' 

Onderaan het artikel vind je een anonieme open brief van een ouder aan minister Crevits. 

GRIP schreef naar aanleiding van 1 september 2017 ook een persbericht. Lees het Persbericht GRIP: 'Inclusief schooljaar start met een handicap'

PAB

Extra ondersteuning via persoonlijke assistentiebudgetten is ook niet geregeld met minister Vandeurzen.

GRIP pleit er niet voor dat het tekort aan ondersteuning binnen onderwijs zou moeten worden opgelost via het PAB. Er zijn wel degelijk veel ondersteuningsnoden die met ondersteuners vanuit onderwijs zouden moeten worden opgevangen. En waar hoogstwaarschijnlijk extra budget zal moeten voor komen vanuit onderwijs.

Even goed zijn er assistentienoden waarop best met eigen persoonlijke assistenten een antwoord kan geboden worden. Dat zijn vaak assistentienoden die zich ook buiten school voordoen. Het is heel belangrijk dat over daarover gesproken wordt tussen beide ministers en met de vertegenwoordigers van de ouders erbij. De toegang tot PAB zit momenteel compleet vast. 

Het kan toch niet de bedoeling zijn dat kinderen die buiten onderwijsondersteuning nog extra ondersteuningsnoden hebben in de klas, hiervoor continu op hun ouders, stagiaris, vrijwilligers, enz. moeten doen?

Het kan ook niet de bedoeling zijn dat ouders van kinderen die wel al een PAB hebben, zich verplicht zien het hele PAB te besteden aan onderwijsondersteuning of assistentie voor school terwijl er geen budget meer overblijft voor de assistentie thuis.

gelijke kansen