"The Grown Ups" Disability Filmfestival Leuven

Kijk op Handicap Beeldvorming

Een boeiende film over mensen die hun plaats zoeken in de maatschappij en wat dit voor hen betekent.

GRIP op het disability filmfestival

Jaarlijks worden er op het disability filmfestival kwaliteitsvolle films vertoond waarin het menselijke lichaam en de menselijke geest op de meest uiteenlopende manier worden afgebeeld.

GRIP koos dit jaar voor een documentaire film. Voor de vertoning geven wij een korte introductie over de begrippen: inclusie, integratie, segregatie, uitsluiting.

Waarover gaat de film?

Anita, Rita, Ricardo en Andrés, de hoofdpersonages met het syndroom van down, gaan al jaren naar de dagbesteding, een cateringbedrijfje. Anita en Andrés zijn verliefd en willen heel graag trouwen, zelfs een kindje krijgen. Maar net als Anita gaat Ricardo nog steeds naar de dagbesteding, waar ze al heel hun leven voorbereid worden om ‘verantwoordelijk’ te zijn. Ze willen alleen wonen, een job doen waar ze zelf voor kiezen en trouwen met de man of vrouw waar ze zielsveel van houden. Maar tussen die droom en de werkelijkheid staan vele hindernissen. Ze hebben de leeftijd en maturiteit bereikt om te fantaseren over een toekomst, maar missen de financiële en emotionele bagage om die zelf te verwezenlijken. Ricardo streeft naar financiële onafhankelijkheid door zijn werk in zowel de horeca afdeling en bij een nabijgelegen verpleeghuis. Hij is in de keuken een duidelijke leider en toont zorg, geduld en professionalisme in het verpleeghuis, zelfs wanneer zij worden geconfronteerd met moeilijke bewoners. Ricardo's gecombineerde lonen bedragen minder dan 30 dollar per maand. Een begeleider wijst hem op het feit dat hij ongeveer 500 dollar per maand nodig heeft om zelfstandig te leven. Ricardo heeft twee banen, is moe en wanhopig. En Rita moet van haar moeder op dieet, haalt stiekem blikjes uit de prullenbak en hamstert chocolade terwijl ze aan het werk is.

Regisseur Maite Alberdi observeert deze ‘jongvolwassenen’ in hun omgeving met veel empathie en mededogen en schetst het verhaal van hun groeiende frustratie met de nodige komische en liefdevolle momenten. De verschillende emoties zijn zo puur en tegelijkertijd integer gebracht dat het je als kijker ongetwijfeld raakt.
Hun boeiende verhaal is een mengeling van verdriet en humor, en hoop voor meer begrip voor mensen met syndroom van Down, of voor iedereen wiens mogelijkheden en capaciteiten verschillend zijn van "de norm".

De kijker krijgt een collage van indrukken over mensen die ten volle willen leven in de maatschappij.