GRIP reageert op TV-reeks Gewoon buitengewoon

Onderwijs Mensenrechten Screenshot van de trailer van de TV-reeks: leerlingen in gocarts met handen in de lucht

Vanaf 6 februari toont de zevendelige reeks ‘Gewoon buitengewoon’ op VRT 1 en VRT MAX het leven zoals het is in het buitengewoon onderwijs. Een reeks die het buitengewoon onderwijs in beeld brengt… daar kijken wij bij GRIP als mensenrechtenorganisatie die opkomt voor inclusief onderwijs echt niet naar uit.

We wachten de uitzendingen af. Als we afgaan op wat de trailer toont, verwachten we dat deze serie een kritiekloze promo wordt voor het model van het buitengewoon onderwijs. Daar stellen we ons heel wat vragen bij. Zal er verwezen worden naar de internationale consensus dat de toekomt inclusief is? Komt het VN-Verdrag inzake de Rechten van Personen met een Handicap ter sprake? Komt inclusief onderwijs ergens aan bod? Moeten we ook een pleidooi verwachten om de verzuchtingen van het buitengewoon onderwijs politiek zwaarder te laten doorwegen?

Hoe dan ook, het productiehuis Bargoens wees het verzoek van GRIP om bij de voorbereidingen van deze reeks in gesprek te gaan meermaals af. En aan de VRT, die nochtans de opdracht heeft om aan inclusieve beeldvorming te werken, dienen we kort na Down the Road opnieuw te zeggen: zo draag je niet bij tot een meer inclusieve maatschappij.

Bovendien stelt zich de vraag of de VRT hier zich niet al te naïef voor de kar heeft laat spannen voor de politieke agenda van het buitengewoon onderwijs. Het is immers heel duidelijk dat er sinds het M-decreet een tegenbeweging met heel wat lobbywerk is om inclusief onderwijs in te dijken. Het buitengewoon onderwijs vraagt én krijgt uitbreiding. Ook al gaat Vlaanderen op die manier regelrecht in tegen wat in het VN-Verdrag inzake de Rechten van Personen met een Handicap is vastgelegd.

Toeval? 6 februari, op de avond van de eerste uitzending van ‘Gewoon buitengewoon’, leest Anaïs Van Ertvelde in kunstencentrum De Roma (Antwerpen) in première voor uit haar pas verschenen boek ‘Handicap’. Misschien zal ze dit fragment ook voorlezen:

“Mijn groot verdriet is dat mensen zonder een beperking er niet echt van wakker liggen dat we in een zo goed als gesegregeerde samenleving leven.”