Charlotte en Ans huren privaat in hartje Antwerpen

Willen jullie jezelf even voorstellen en hoe jullie op dit moment wonen?

Mijn naam is Ans. Ik ben 32 jaar en ben in mijn dagelijks leven erg bezig met inclusie enerzijds en anderzijds met taal in al haar vormen. Vooral de eigen creatie, op papier of mondeling, spreekt me daarbij aan. Het allerliefst combineer ik beiden en adviseer ik over beeldvorming, creëer ik inclusief theater. Momenteel woon ik in Antwerpen-Centrum, vlakbij het Steen. Ik geniet daar ontzettend van! Dit is echter niet zo evident, gezien ik door een auto-ongeval op mijn 14e in een rolstoel zit met een 24/7 ondersteuningsnood. Ik kan niet meer overal binnen, heb verschillende aanpassingen nodig, voldoende grote ruimtes en dergelijke.

Waarom ik dan – al zo’n 5 jaar geleden intussen – toch naar Antwerpen trok? Omdat ik erg graag zelfstandig wilde wonen, mijn ouderlijk gezin mijn zorgen wilde ontzien, me na mijn studies wilde focussen op mijn carrière en dit liefst in een stad, waar faciliteiten het dichtstbij zijn en het bruist van het leven. Antwerpen voelde toen voor mij het meest als een metropool en zo ben ik mijn zoektocht daar begonnen. Met veel geluk heb ik al snel dit ideaal gelegen, nog vrij betaalbaar en redelijk toegankelijk appartement gevonden. Het is bovendien nog eens erg mooi – wat ik met een vader en broer als architect – altijd leuk vind.

Mijn naam is Charlotte. Ik zou mezelf omschrijven als een foodie die houdt van Aziatisch eten en lekkere wijntjes. Die wijntjes drink ik het liefst bij vriendinnen op het terras, in de zon. Los daarvan zit ik ook in een rolstoel met een 24/7 ondersteuningsnood. Op mijn 19e, ondertussen bijna 14 jaar geleden, had ik een snowboardongeval. Tot en met afgelopen juli woonde ik nog bij mijn vader. Mede dankzij Ans heb ik uiteindelijk toch de overstap kunnen maken naar zelfstandig wonen. Sinds begin augustus woon ik 2 verdiepingen onder Ans, in een appartement dat hetzelfde ingedeeld is als dat van haar. Bij mij is het dus nog pril hier en best nog wennen.

Ans: Onze appartementen huren we op de reguliere markt. We hebben allebei het geluk dat we kapitaalkrachtig genoeg zijn om dat te financieren. Wat als alleenstaande niet evident is en niet voor iedereen is weggelegd. Het is gelukkig net haalbaar voor ons.

Charlotte: We wonen dus apart onder elkaar. We wonen volledig alleen, maar hebben wel ontzettend veel lieve mensen die ons daarbij helpen, zodat we zelfstandig kunnen wonen. Die ondersteuning organiseren we zelf met 24/7 externe hulp, in allerlei vormen. Dat is nog een voordeel aan wonen in een stad: hier zijn medische diensten steeds dichtbij en is het aanbod van assistentie(diensten) nog het grootst – al blijft het een heel gepuzzel, ook financieel.

In welke mate zijn jullie woonsten aangepast aan jullie noden?

Ans: Het gebouw waarin onze appartementen liggen, is niet perfect toegankelijk. Het belangrijkste is dat er een lift is, de deuren breed genoeg zijn en er geen trappen zijn om tot de lift te geraken. Ook de appartementen zelf zijn niet aangepast op maat. Op een aantal vlakken treffen we het, op andere zeker niet.

Charlotte: Je komt binnen via een ijzeren poort, die we niet zelfstandig kunnen openen. We wonen wel boven een plantenwinkel, wat veel charme toevoegt. Ook de voordeur kunnen we niet zelfstandig openen en de lift niet zelfstandig oproepen, omdat de knop te dicht bij de muur staat. Eens binnen boven, kom je wel in een mooie, open ruimte terecht.

Ans: De living/eetruimte is inderdaad redelijk ruim en laat ook bemeubeld nog ietwat speling toe voor verplaatsingen met onze elektrische rolstoel. Ook bevindt er zich tussen deze ruimte en de slaapkamer geen deur, maar enkel een muur die open is langs beide kanten. Zo kunnen we gemakkelijk van de ene plek naar de andere. Als we willen, kunnen we dus oneindig veel rondjes in ons huis rijden. Goed voor onze (duim)conditie op regendagen, al is de afwezigheid van deuren wel nét iets minder voor onze privacy (knipoogt).

Charlotte: De badkamer is te klein om er een douchebrancard te zetten. Daardoor kunnen we hier niet douchen en moeten we daarvoor nog elk weekend even op en af naar ons ouderlijk huis.

Ans: Dat is een groot nadeel. Een klein voordeel is wel dat de badkamer naast de slaapkamer ligt. Als je gewassen wordt in bed, is het handig dat de verpleger niet door het hele appartement moet lopen met het water en je spullen.

Charlotte: De keuken is een aparte ruimte naast de living. Met de rolstoel kunnen we er zelf niet in. We kunnen binnenkijken, maar net niet om de hoek draaien.

Ans: Buiten de parkeerplaatsen die schaars zijn hier in het centrum, ervaar ik ten slotte nog een tekort aan opbergruimte. Als je bij mij binnenkomt, staat mijn manuele rolstoel in de gang, samen met andere materialen die te maken hebben met mijn handicap. Medicatie en (wond-) verzorgingsmateriaal kan ik ook onvoldoende opslaan. Gelukkig hebben we 2 apotheken in de straat. Eentje zelfs pal aan de overkant!

Charlotte: Inderdaad. Onder andere door de toplocatie – we hebben bijvoorbeeld ook een huisarts op 100 meter afstand – maar zeker ook doordat we huren, boeten we nog in op vlak van toegankelijkheid. Al blijven we zoeken naar oplossingen daarvoor!

Ans: Inderdaad. In ons appartement(sblok) én in de buurt!

Hebben jullie zelf aanpassingen laten doen aan jullie appartementen?

Ans: Aangezien het een huurwoning betreft, zijn de mogelijkheden beperkt en is perfecte toegankelijkheid uitgesloten. Dan zou je moeten slopen, structurele werken uitvoeren en dat is te ingrijpend. Wel merk ik dat de eigenares voor kleine aanpassingen openstaat. Zo heeft ze op mijn vraag de parlofoon lager gezet, waardoor ik die nu zelf kan bedienen. Ik ben niet zo snel en soms moet iemand 2 keer bellen, maar met wat moeite kan ik zo zelf mensen binnenlaten. Voor Charlotte is dit echter geen oplossing, gezien zij haar armen minder kan bewegen.

In het begin heb ik onderzocht of het realistisch was om alle deuren te automatiseren. Maar hoe doe je dat met zo’n ijzeren poort? Uiteindelijk is er beslist om sleutels te voorzien voor de assistenten die het vaakst komen. Zelf heb ik uiteraard ook altijd mijn sleutelbos bij, die gebruikt kan worden bij uitstappen. Sinds de intrek van Charlotte is er de handige toevoeging van een sleutelkluisje. Daardoor kan nu iedereen die ons helpt met de code zelfstandig binnenkomen.

Charlotte: Nog een kleine aanpassing die ik heb gedaan, is het plaatsen van een SwitchBot op de knop van de lift. Dat toestel kan ik bedienen via mijn smartphone. Er komt dan een stokje uit dat de knop induwt. Dit is niet duur en zo kan ik zelf de lift bedienen en naar het appartement van Ans of naar buiten gaan (tenminste, als de plantenwinkel open is en de verkopers de voordeur beneden even opendoen).

Wat ons verder tegenhoudt is dat je slechts een beperkt aantal keren tussenkomsten voor woonaanpassingen kan aanvragen bij het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH). We willen uiteindelijk in een beter aangepaste woonst trekken. Een plek waar we lange tijd kunnen wonen. We werken aan “Carehousing”, een nieuw woonmodel waarbij we ook onze ondersteuning beter geregeld krijgen. Bepaalde aankopen voor woningaanpassingen stellen we uit tot we zicht hebben op een koopwoning of op Carehousing.

Ans: Een huurwoning vinden die volledig toegankelijk is, is bijna een illusie. Zelfs een appartement met een lift en voldoende ruimte is moeilijk. Dit is zeker zo in de steden, waar woonoppervlakte schaars en erg duur is. Jammer, want het is juist daar dat inclusief wonen in onze ogen de grootste slaagkans heeft en het meeste kan betekenen!