“Na lang twijfelen, heb ik toch de stap gezet om alleen te gaan wonen.”

Ik ben Karen en ben 38 jaar. Sinds maart 2025 woon ik alleen, zelfstandig, in mijn eigen appartementje. Dicht bij mijn mama, maar wel zelfstandig. Ik woon in een dorp. Er is niet zoveel openbaar vervoer voorhanden, maar er is een bushalte dichtbij mijn appartement. Dat is belangrijk.

Het was heel moeilijk om de stap te zetten, want ik twijfelde aan mezelf: “ga ik het alleen kunnen, ga ik het financieel redden?” Ik besef nu dat ik het veel eerder had moeten doen, maar ik heb lang getwijfeld. Ik heb de stap uiteindelijk toch gezet. Ik heb nu de kans om meer en meer mijn ondersteuning te regelen.

Ik houd er rekening mee dat mijn ouders er op een gegeven moment niet meer zijn, of niet meer dichtbij wonen. Ook dan wil ik op eigen benen kunnen staan, en de nodige ondersteuning kunnen hebben. Momenteel lukt het om alleen te wonen, maar ik krijg wel nog heel wat ondersteuning van mijn ouders.

Vind je dat jouw woonsituatie betaalbaar is voor jou?

Op dit moment is het wel betaalbaar, omdat ik ook een heel zuinig persoon ben. Ik doe vrijwilligerswerk in een dienstencentrum en daar serveren ze maaltijden. Die zijn goedkoop, dus dat is wel een besparing. Nu lukt het om rond te komen.  

Huren of sociaal huren heb ik niet echt overwogen. Huren vind ik geldverspilling. Ik heb een laag inkomen, maar wel wat spaargeld. Ik weet dus niet of ik voor een sociale huurwoning in aanmerking zou komen. Misschien voldoe ik niet aan de voorwaarde van de middelentoets.

[Lees ook de artikels over de middelentoets op de website van GRIP:

-wat is de middelentoets?

-samenvatting eenvoudige taal interview over onderzoek middelentoets

-volledig interview over onderzoek middelentoets]

Dit appartement is in zekere zin op mijn pad gekomen. Ik had niet echt een plan. Ik liep over straat en zag een aankondiging voor een ‘bouwvergunning’. Het stuk grond waar de appartementen nu staan, lag nog braak. Ik ben me gaan informeren. Zo ben ik erin gerold.

Is je woonst toegankelijk?

De dingen die ik kon aanpassen heb ik aangepast, zoals een handvat in de douche en een lage instap. De stopcontacten zitten hoger, zodat ik me niet moet bukken. De ingang is niet toegankelijk. Daar is een trapje. Het is moeilijk om dat te nemen, het lukt net. De twee terrassen van mijn appartement zijn ook niet toegankelijk, dat is ook met een opstapje. Ik heb daar wel met de bouwheer over gepraat. Hij zei dat hij het zou oplossen, maar dat heeft hij niet gedaan. Het is frustrerend. Mijn toilet is niet groot genoeg, een rolstoelgebruiker geraakt daar niet in. De badkamer trouwens ook niet.  

Het zou beter zijn als bouwheren verplicht zijn via de wetgeving om zo’n zaken gewoon toegankelijk te bouwen voor iedereen. Dan zou het niet aan de goodwill van de bouwheer liggen of er Universeel Ontwerp wordt toegepast of niet. Ontwerpen voor iedereen zodat iedereen er levenslang gebruik van kan maken. Dat zou de norm moeten worden.

De aanpassingen die ik gedaan heb zijn dingen die ik nog kon veranderen. Omdat het nieuwbouw was, ging dat nog. Het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap ( VAPH) is er niet in tussengekomen, maar ik heb dat ook niet gevraagd. Die aanpassingen zijn minimaal.

Kan je vlot mensen uitnodigen bij je thuis?

Sommigen van mijn vrienden gebruiken een rolstoel. Het is jammer, maar ik kan bijvoorbeeld niet zomaar een bijeenkomst organiseren bij mij thuis. Een drink, een etentje, een vergadering, iemand vlot bij mij thuis uitnodigen: nee, bij mij is dat niet evident. Het opstapje voor de deur van ons gebouw, daar geraakt geen rolstoel over. Een bezoeker met een rolstoel zou via de kelder moeten gaan en proberen met de lift naar boven te gaan. Ik zeg ‘proberen’, want de doorgang naar de lift in de kelder is ook redelijk smal.

De gemeenschappelijke delen hadden toegankelijk voor iedereen  moeten zijn. Daar heeft de bouwheer helaas geen rekening mee gehouden. Op zijn plan stond een toegankelijke ingang, maar in de plaats daarvan is er een trap. Er is een trap waar het een toegankelijke ingang had moeten zijn. Als eigenaars hebben we veel opmerkingen geformuleerd, onder andere over die ingang, Maar hij heeft het echter tot nu toe niet opgelost. Heel jammer.

Vind je dat je inclusief woont?

Ik vind dat ik inclusief woon, omdat ik in de maatschappij woon in mijn eigen appartement, in het dorp waar ik ben opgegroeid en niet in een voorziening. Ik doe ook vrijwilligerswerk in de samenleving en neem het openbaar vervoer, dus dat is ook inclusief. Voor mij betekent inclusief wonen dat je zoveel mogelijk leeft in de maatschappij en niet erbuiten. Mijn hobby’s zijn wel met mensen met een beperking, dus dat is misschien iets minder inclusief, maar daar voel ik me wel het beste bij.

Krijg je de nodige ondersteuning?

Ik krijg wel wat ondersteuning. Ik heb normaal gezien 2 uur Familiehulp en 6 uur van Ferm. Als alle thuiszorg langskomt, heb ik 8 uur per week professionele hulp. Zij poetsen, wassen, strijken en maken soms eten.

Veel ondersteuning gebeurt echter door mijn ouders. Mijn mama komt elke dag langs om me te helpen met allerlei kleine taken: mijn brace aandoen, mijn haren wassen, raad geven als ik wat raad nodig heb. Ze helpt me ook bij opruimen en afwassen. Mijn papa komt wekelijks langs. We gaan dan samen zwemmen, dat is onze gezamenlijke hobby. Mijn mama neemt ook regelmatig was mee naar huis. Ik wil wel graag nog bijleren over was sorteren en wasprogramma’s.

De boodschappen doen mijn ouders afwisselend voor mij als ze mij naar de sportvereniging brengen op zaterdag. Boodschappen doe ik niet zelf, want ik geraak niet zelfstandig in de winkel. Familiehulp of Ferm zou het kunnen doen maar voorlopig is dat niet nodig. De thuiszorg brengt me ook naar  de kinesist. De uren van de thuiszorg zijn afgestemd op de uren van de kinesist. Zo hoeft mijn mama dat niet te doen. Het zijn vooral mijn ouders die mij ondersteunen, voor de rest heb ik geen netwerk dat dit zou kunnen.

Betaal je de ondersteuning zelf?

Ik betaal de ondersteuning grotendeels uit eigen zak. Die acht uur familiehulp en Ferm… dat is variabel naargelang het aantal keer en het aantal uren dat ze komen, en naargelang hoeveel kilometers ze afleggen met mij. Mijn ouders betaal ik niets, die doen dat gewoon uit liefde. Ze brengen me ook overal naartoe waar ik moet zijn als ik er niet met de bus geraak.

Ik krijg er geen vergoeding voor. Ik moet het allemaal zelf betalen. Ik kan het niet betalen via PVB (GRIP: Persoonsvolgend Budget), want dat heb ik nog altijd niet. Ik sta al 19 jaar op de wachtlijst voor PVB. Als ik een PVB had zou ik minder afhankelijk zijn van mijn ouders. Ik zou meer professionele ondersteuning kunnen inschakelen. Mijn ouders zouden ook ontlast kunnen worden. Ze doen zeer veel, hebben al zeer veel gedaan en worden ook ouder.

Wat is je wens voor de toekomst?

Ik vind dat iedereen een menswaardig inkomen moet hebben om te leven en te wonen hoe hij of zij wil. Dat betekent ook dat je er de nodige financiële middelen voor moet hebben. Zowel voor het wonen als voor de ondersteuning. Je moet ook voldoende ondersteuning en financiële middelen hebben om sociale contacten te kunnen onderhouden. Daar ben ik momenteel niet zo tevreden over. Buiten mijn vrijwilligerswerk heb ik te weinig sociale contacten, vind ik. Dat wil ik proberen te veranderen, hetzij met eigen middelen hetzij met een PVB. PVB kan me hiervoor de nodige praktische ondersteuning bieden. Mijn wens voor de toekomst is dus dat ik hier kan blijven wonen en dat ik mijn sociale contacten kan uitbreiden.

Heel erg bedankt, Karen, voor je openhartige en genuanceerde getuigenis!