Waarom blijft 'de wachtlijsten aanpakken' zo pijnlijk ondermaats?

Het verhaal van Hannah

Het is je vergeven als je zou denken dat Vlaanderen – of in het verlengde heel ons Belgenland – punten scoort in het beleid rond personen met een handicap. De goednieuwsshow die politici in hun persberichten presenteren, wordt in de mainstream media niet zelden gewoon klakkeloos gekopieerd. Van kritische noten weinig spoor, want de materie is zodanig complex en zo weinig transparant dat de vlugge pers zich meestal niet aan een diepere duik waagt. De realiteit: het water staat veel mensen op de wachtlijst intussen niet meer aan de lippen, maar al halverwege de neusgaten.

‘We investeren dit jaar versneld meer middelen voor de meest dringende vragen’, klonk het recent in een nieuwsbericht van Vlaams minister voor Welzijn Wouter Beke. 230 miljoen euro om precies te zijn. Bravo, zou je denken, maar wie een paar stappen terug zet en het geheel bekijkt, ziet al gauw dat dit financiële manoeuvre niet veel meer is dan een doekje voor het bloeden. Een beetje inkorten van de wachtlijsten verdient geen borstgeklop.

Laat me je meenemen in het verhaal van enkele mensen achter de cijfers:

Wie liever leest, kan terecht in ons opiniestuk op De Wereld Morgen, daarin werd het verhaal van Hannah eveneens verweven.