GRIP blijft aandringen dat deze regering iedereen in het experiment volledig budget geeft

Mensenrechten Ondersteuning GRIP blijft aandringen dat deze regering iedereen in het experiment volledig budget geeft

Getuigen in De Standaard tonen hoe belangrijk dit is. Minister en regering draaien weg. Middenveld zwijgt.

Impasse

Al 16 maanden duurt het experiment met de halve persoonsvolgende budgetten (PVB). Nog steeds weten 1100 mensen niet of en wanneer ze hun volledige PVB gaan krijgen. Ook 150 mensen die het halve budget weigerden maar wel al even lang op de wachtlijst staan, hebben hun PVB niet gekregen. De minister zelf stelt dat het middenveld akkoord ging als dit tijdelijk zou zijn. In het Besluit van de Vlaamse Regering werd echter niet duidelijk gemaakt dat dit tijdelijk zou zijn en wanneer dan de volledige budgetten zouden worden gegeven. In de begroting 2024 werden de budgetten niet ingeschreven om het recht te zetten. Gisteren bevestigde de minister nogmaals in de commissie Welzijn van het Vlaams Parlement dat er niets zal worden gedaan. De vraag om tijdelijkheid wordt dus genegeerd, minister en regering laten dit los en nemen de verantwoordelijkheid niet op om dit recht te zetten.

Bij GRIP zitten we met veel vragen:

Waarom kiezen minister en regering ervoor dit niet recht te zetten? Men kan hiervoor geld vinden, dit zijn politieke keuzes. Wat voor waarde heeft die 'tijdelijkheid' als de regering het loslaat en afzwaait zonder de volledige budgetten te hebben uitgekeerd? Over anderhalve maand zijn het verkiezingen. Een regeringsvorming kan lang aanslepen. Hoe lang zal dit nog duren? Waar blijft een krachtig protest hiertegen van het middenveld?

Toch ook geen halve chemotherapieën voor kankerpatiënten?

Voor GRIP gaat dit over het verdedigen van het recht op ondersteuning en hetgeen daarover nu in wetgeving verankerd is. Dit gaat over mensen die na het doorlopen van een aanvraagprocedure jarenlang op de wachtlijst stonden. Het principe in de wetgeving persoonsvolgend budget is dat je een budget op maat van je ondersteuningsnood ter beschikking gesteld krijgt. Hoeveel dat is wordt bepaald met een inschalingsinstrument. Door zomaar voor onbepaalde tijd de helft te geven wordt dit principe van een budget op maat van je ondersteuningsnood helemaal onderuit gehaald.

De getuigenissen van de ouders van Simon en Tine spreken voor zichzelf. Je kan het artikel hier lezen: Procedureslag om ‘experiment’ zorgbudgetten: “Alsof je tegen iemand met kanker zou zeggen: we kunnen u een halve chemotherapie geven” | De Standaard

Onderzoek afgerond: klaar is kees?

Met het experiment wilde de Vlaamse Regering onderzoeken wat mensen met een handicap zouden doen met het halve budget. Waaraan zouden ze het besteden? Zouden ze er hun dringendste noden mee kunnen lenigen? Wie wilde die kon meedoen aan het onderzoek dat daarrond werd gevoerd.

De onderzoekers stellen dat voor bepaalde groepen in het experiment het deelbudget een verschil maakt en een verbetering is in vergelijking met toen ze zonder dat budget op de wachtlijst stonden. Ze kunnen er al extra hulp mee inkopen. Het is natuurlijk niet zo verwonderlijk dat extra hulp voor mensen een verbetering is. Men heeft echter niet onderzocht wat het zou betekenen als mensen hun hele budget zouden krijgen. Het uitgangspunt voor de realisatie van het VN-Verdrag Handicap moet blijven: dat mensen de ondersteuning krijgen die nodig is om een menswaardig leven te leiden en volwaardig te participeren in de maatschappij.

Vrijwillige keuze?

De minister stelt dat de mensen de keuze hadden en vrijwillig kozen voor een half budget. Dat klinkt op het eerste zicht aanvaardbaar. Maar dit was geen keuze tussen een heel of een half budget. Dit was een keuze tussen een half budget of niks. Is het verwonderlijk dat veel mensen, die trouwens al 6 jaar op de wachtlijst stonden, dit halve budget aannamen? We vinden van niet. En kan men hier spreken van een echte "vrijwillige keuze"? Ook niet.

Er zijn meer dan 150 mensen die het halve budget weigerden. Zij staan met een oudere datum op de wachtlijst dan zij die wel een half budget kregen. Uit signalen die we ontvingen, maken we op dat ze vaak weigerden omdat ze hun zorgbudget en rechtstreeks toegankelijke hulp zouden verliezen en dat ze dit met het halve budget niet gecompenseerd zouden krijgen. Zij staan ondertussen al langer te wachten in prioriteitengroep 2 dan wie wel een half bugdet aanvaardde.

Het wetenschappelijk onderzoek is nu afgerond. Voor de minister is het experiment afgerond. Maar de mensen met een handicap blijven achter met een half budget. En wie dat weigerde, die blijft achter met lege handen. Is dit alles niet ongelooflijk cynisch?